کویت و لیبی) جنوب را [در برابر تجاوز اسرائیل] مستحکم کنند، ولی تأمین مالی انجام نگرفت و در نتیجه مستحکم‌سازی نیز تحقق نیافت. ما هیچ‌گونه تفسیری برای موضع این کشورهای ثروتمند عربی نمی‌یابیم.»

«افزون بر آن می‌بینیم به همان اندازه که دیگران در حق شیعیان لبنان اجحاف کرده‌اند، شیعیان خود نیز در حق خود ظلم کرده‌اند.»

2. ایشان دربار? موضع عراق گفت: «زمانی حکومت عراق به ناحق به مرجع شیعیان، حضرت آیت‌الله سید محسن حکیم، تهمت جاسوسی زد. به دنبال این تهمت، ما دست به کار شدیم و باطل بودن آن را روشن کردیم و تلگراف‌هایی به حاکمان عرب فرستادیم. ولی برخی نمایندگان و علمای شیعه به سبب غرض‌ورزی و مقاصد مشخص سیاسی بر ضد ما توطئه کردند و عراق به دشمنی با ما پرداخت و علی‌رغم دگرگون شدن اوضاع و با وجود تلاش ما از طریق دوستانمان ازجمله دکتر علی الخلیل برای روشن شدن مسئله و موضع ما، همچنان دشمنی عراق با ما ادامه دارد.»

3. امام دربار? اینکه ایران نیز درهای خود را به روی شیعیان بسته است، گفت: «موضع سیاسی ایران مشخص است و من بر این باورم که درهای ایران به روی ما بیش از هر در دیگری بسته است و گمان می‌کنم سرکوب شیعیان در حوادث کنونی به دست شبه‌نظامیان آزاد ملی‌گرا معنای خاصی دارد. ما در ابتدای این حوادث نامه‌هایی به برخی از مجتهدان در ایران فرستادیم و استفتا کردیم که آیا پرداخت وجوهات شرعی به آسیب‌دیدگان حوادث مزبور جایز است.»

«ولی فرستاد? ما بدون آنکه بتواند نامه‌ها را به آن‌ها برساند، بازگشت. شیعیان برای مواضع ملی خود تاوان سنگینی پرداخته‌اند و مشکل آنان در گذشته و حال از درون خود آنان بوده است و دیگران نیز تلاش می‌کنند تا آنان را دچار تفرقه کنند و قدرتشان را تضعیف کنند. اکنون شیعیان سخت نیازمند برنامه‌ای دفاعی هستند، خواه در جنوب یا بقاع یا دیگر مناطقی که شیعیان در آنجا در اقلیت هستند، مانند جبیل و رأس‌المتن و حوم? بیروت و… . هر طرح دفاعی در مقایسه با اموال هنگفتی که در این حوادث هزینه می‌شود نیازمند بودج? فراوانی است. در این میان برای ما تنها یک وظیفه باقی می‌ماند؛ اینکه تحت تأثیر ضعف خود قرار نگیریم و در توانایی خودمان تردید نکنیم.»

4. امام دربار? ارتباط جنبش امل با مجلس اعلای شیعیان گفت: «جنبش محرومان برخاسته از عمق وظایف و واجبات ماست، امّا در عین حال جنبشی مردمی است که اختصاص به شیعه ندارد و محرومان دیگر فرقه‌های لبنان را نیز دربرمی‌گیرد و تاکنون افرادی از فرقه‌های مختلف در مراسم و نشست‌های آن مشارکت کرده و گروهی از فرهیختگان مسیحی نیز به مطالبات آن متعهد شده‌اند. این گروه در اجتماع خود بیانیه‌ای با امضای 191 نفر صادر کردند و برای تشکیل دبیرخانه‌ای برای پیگیری مطالبات در چارچوب جنبش تلاش کردند. بنابراین، جنبش محرومان، افراد شیعه و غیرشیعه را دربرمی‌گیرد و تابع مجلس اعلای شیعیان به شمار نمی‌آید و تنها به این علت منسوب به شیعه است که بیشتر محرومان از شیعیان هستند. با توجه به مردمی بودن این جنبش برای پشتیبانی از آن ناگزیر باید آن را سازمان‌دهی می‌کردیم، به‌ویژه آنکه دفاع از جنوب در برابر تجاوزهای اسرائیل در رأس اهداف آن قرار