پیامبر او را شفاعت کند، باید از سنت پیامبر در این ماه پیروی کند. کسی که میخواهد مجانی و بدون تحمل رنج و بدون پیروی کردن به بهشت برود، در اشتباه است و از حقیقت این جهان خبر ندارد. خداوند متعال سرنوشت خیر و شر را در دست انسان قرار داده است، چراکه نتیجه کارهای خود انسان است: « ﴿ وَنَفْس وَ مَا سَوَّاهَا * فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَ تَقْوَاهَا * قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَکَّاهَا * وَ قَدْ خَابَ مَنْ دَسَّاهَا ﴾ .»[376] و: « ﴿ وَ أَنْ لَیْسَ لِلْإِنْسَانِ إِلاَّ مَا سَعَی ﴾ .»[377]
اگر کسی فکر میکند ممکن است بدون رنج، بدون تلاش، بدون حسابرسی، بدون جهاد، بدون عبور از پل صراط وارد بهشت شود، در خیال به سر میبرد و به فرموده امام(ع) خیال و آرزو، فریبدهنده احمقان است. کسی که فکر میکند به خاطر اعتبار و شخصیت و یا قد و بالای او[...][378]، همه با تلاش و تحمل رنج و سختی وارد بهشت شدهاند، ولی تو میخواهی هر کار خواستی انجام دهی و وارد بهشت شوی. در این صورت تو از امام صادق و امام باقر و امام کاظم(ع) نزد خدا عزیزتر و محبوبتر هستی.
کسی که فکر میکند اگر در خانه بنشیند و کاری نکند و رنجی نکشد و خسته نشود و تلاش نکند، وارد بهشت میشود، به خطا رفته است. اینگونه محاسبه، محاسبه الهی نیست�� محاسبه صوفیانه است، اینگونه شفاعت خواستن نادرست است و از نظر اسلام مردود است.
ما ایمان داریم که « ﴿ وَ أَنْ لَیْسَ لِلْإِنْسَانِ إِلاَّ مَا سَعَی ﴾ » اگر در ماه شعبان از سنت پیامبر پیروی کنی، از شفاعت او در ماه شعبان بهرمند شدهای. اگر واجبات ضیافت الهی را در ماه رمضان انجام دهی، در این ماه به سعادت میرسی. اما مجانی، بدون رنج، بدون تلاش، چنین چیزی نیست. درهای بهشت به روی انسانهای تنبل و وارفته بسته است؛ همانها که به پدران و نیاکان خود، به نسب و خاندان خود تکیه میکنند. چنین شیوهای غلط است.
پیامبر(ص) با دخترش فاطمه(س) سخنی دارد [که میدانیم.] چه کسی برای رسیدن به شفاعت محمد یا کرامت او در نزد خدا از فاطمه(س) سزاوارتر است؟ ولی باید سختی کشید! هر اندازه بیشتر خسته شوی، بیشتر بهره میبری. برترین کارها سختترین آنهاست. این یک اصل است.
بنابراین، ما در ماه شعبان آیا به درجهای رسیدهایم که به شفاعت رسول خدا برسیم؟ بله، اگر در این ماه از کسانی باشیم که در خط رسول خدا حرکت میکنند و منش و رفتار پیامبر را الگو قرار میدهند. ولی اگر انسان در این ماه کاری انجام ندهد، شفاعتی در کار نیست و نباید امیدی به آن ببندد. در ماه رمضان نیز همینطور.
بنابراین، ما وقتی از این ماه بیرون میرویم، از خودمان حسابرسی میکنیم تا برای فر��ت حیات و زندگی خود، یعنی ماه رمضان، آماده شویم. پیامبر(ص) پیش از فرارسیدن ماه رمضان مسلمانان را بشارت میداد که وارد ماه خیر و برکت و رحمت و آمرزش خواهند شد و تأکید میکرد که در این ماه درهای بهشت باز و درهای جهنم بسته است و شیطانها در بندند و اعمال انسانها در این ماه مقبول است و نَفَسهایشان تسبیح به شمار میآید و زندگی ارجمند
[376]. «و سوگند به نفس و آن که نیکویش بیافریده. سپس بدیها و پرهیزگاریهایش را به او الهام کرده. که هرکه در پاکی او کوشید، رستگار شد. و هرکه در پلیدیاش فروپوشید، نومید گردید.» (شمس، 7-10)
[377]. «و اینکه برای مردم پاداشی جز آنچه خود کردهاند، نیست.» (نجم، 39)
[378]. این بخش از سند جاافتادگی دارد.