چه چیزی به دست آورد؟ آیا پیروز شد؟ آیا توانست وجدان امت را بیدار کند یا نه؟
پیش از آنکه به پاسخ این سؤال بپردازم، دوست دارم نمونه‌‌ای مشابه در اوضاع کنونی و محنت بزرگی که در مسئله فلسطین با آن روبه‌رو هستیم، ذکر کنم. حقیقت این است که وقتی ما به موقعیت وسطح امت خود و به موقعیت و سطح دشمن‌‌مان اسرائیل نگاه می‌‌کنیم، درمی‌‌یابیم که ما به سطحی بسیار شبیه به سطح امت زمان امام حسین رسیده‌‌ایم: دو میلیون نفر در برابر صد میلیون نفر؛ امتی بی‌‌تمدن و بی‌‌تاریخ در برابر امتی صاحب تاریخی سراسر افتخار و قهرمانی؛ منطقه‌‌ای کوچک در برابر منطقه‌‌ای بسیار گسترده؛ منطقه‌‌ای فقیر در برابر منطقه‌‌ای با انواع ثروت‌ها. واقعه ماه ژوئن (جنگ اعراب و اسرائیل در سال 1967) و حوادث پیش و پس از آن ما را در موقعیت امت در زمان امام حسین(ع) قرار داده است. ما خود احساس می‌‌کنیم که خواب هستیم. به چنین مصیبت بزرگی گرفتار شده‌‌ایم، ولی همچنان سرگرم مشکلات شخصی و درگیری‌‌های محلی و داخلی هستیم. هنوز هیچ‌یک از ما به مسئله بزرگی که با ما و سرنوشت آینده ما و سرنوشت فرزندان این امت در پیوند است، اهتمام نمی‌‌ورزیم. یک‌د��م از اهتمامی که به مسائل شخصی خود داریم، به این مسئله نداریم. آیا وضع ما غیر از این است؟ نگاهی به خود بیندازیم: در طول 24 ساعت برای خوردن و آشامیدن و رسیدگی به امور خانه چه اندازه نیرو صرف می‌‌کنیم؟ برای حل مشکل فلسطین چقدر؟
در برابر این فاجعه‌‌ای که ما و آینده ما را فرا گرفتـه اسـت، ما همچنان تماشاچی هستیم، همان‌گونه که مردم زمان امام حسین تماشاگر محنت‌‌ها و مصیبت‌‌های خویش بودند. بنابراین، ما می‌‌توانیم وجه شباهت را به صورت خلاصه این‌طور بیان کنیم که ما در این برهه و در این محنت دشوار در تاریخ امتمان نیازمند موضع حسینی دیگری هستیم؛ نیازمند جان‌فشانی‌‌های بزرگی در اندازه انحطاط اخلاقی و فکری و اجتماعی امت هستیم؛ نیازمند چنین جان‌فشانی‌‌هایی هستیم؛ نیازمند آنیم که همه نیروهای فردی و اجتماعی خود را بسیج کنیم؛ نیازمند آنیم که همه ما از افراد و گروه‌ها و احزاب و دولت‌ها و سازمان‌ها و ارتش‌ها و جبهه‌‌های مقاومت برای حرکت به‌سوی یک مقصد اساسی در زندگی‌‌مان بسیج شویم. در غیر این صورت، ما تماشاچیانی هستیم که هیچ کاری نمی‌‌کنیم و مسئولیت‌‌های خود را رها کرده‌‌ایم و نگاهمان یک روز به ارتش است، یک روز به رهبران و یک روز به مقاومت فلسطین. همه این‌ها مقدس هستند، ولی در این میان نقش ما چیست؟ وظیفه ما چیست ای مردم؟
ما نیازمند آن هستیم که در حد و اندازه انحطاطِ جامعه خود جان‌فشانی کنیم و قربانیانی در سطح این انحطاط تقدیم کنیم. ما به این شکل می‌‌توانیم مشکل خود را حل کنیم، همان‌گونه که امام حسین نیز با این شیوه مشکل خود را حل کرد.
باید ببینیم امام حسین چگونه مشکل را پس از تقدیم ایثاری بزرگ حل کرد؟ امام حسین و همه خویشان و یاران و مردان اهل‌بیتش کشته شدند و همه زنان نیز به اسارت رفتند. آنان پس از کشتن امام حسین، بدن او و اهل‌بیتش را با سم اسبان لگدکوب کردند. آنان خواستند بدن امام حسین را زیر ماسه‌‌ها پنهان کنند. از این رو، آن بدن‌های پاک را در صحرا رها کردند و با خود گفتند فردا بادهای تند می‌‌آید و پیکر امام حسین(ع) و آن خون‌های پاک را زیر ماسه‌‌ها پنهان می‌‌کند و، بدین‌ترتیب، هیچ نام و نشانی از حسین و اهل‌بیتش باقی نمی‌ماند. ولی