به دست گرفتن سلاح در این میدان آماده شوم. به کجا می‌‌رویم؟ آیا باید مسائل را پیچ و تاب دهیم و بگوییم ان‌شاءاللّه چیزی نیست. ان‌شاء‌اللّه چیزی نیست. ان‌شاء‌اللّه مسئولان برنامه‌‌ریزی می‌‌کنند... الان ارتش و چریک‌ها فعالیت می‌کنند. بله، آنان فعال‌اند ولی تو چطور؟ هر سال می‌‌گوییم [امسال] شروع می‌‌کنیم.
برادران، از شما نمی‌‌خواهم که به یکباره از این طرف به آن طرف بپرید. نه، به‌تدریج و پس از آماده شدن. امروز شما می‌‌خواهید امام حسین را یاری کنید. چرا؟ چون امروز با چشم دل خود دیدید که همه اهل‌بیت و اصحاب امام حسین کشته شدند و زنان ایشان در آستانه اسارت قرار گرفتند. امام تنها در میدان ایستاده است و فریاد می‌‌زند: آیا کسی هست مرا یاری کند؟ آیا کسی هست از حرم رسول‌خدا دفاع ک��د؟ امروز این ندا را شنیدید. این‌طور نیست؟
نمی‌‌خواهم شعر یا قطعه ادبی بخوانـم. امـروز حسـین تنها در میدان ایستاده است. آیا امروز حق که در حسین(ع) نمود یافته است، در جهان غریب و تنها نیست؟ آیا امروز دین در خانه اهل دین، غریب و تنها نیست؟ پس باید ما او را یاری کنیم هرچند با تفنگی کوچک، هرچند با گلوله‌‌ای کوچک. یعنی چطور؟ یعنی هرچند با یک امید، با یک کلمه، با یک موضع‌‌گیری. ای جوان و ای نوجوان، هنگامی که از این باشگاه بیرون می‌‌روی باید فکر کنی که چطور می‌‌خواهی امام حسین را یاری کنی؟ چطور می‌‌خواهی جبهه امام حسین را تقویت کنی؟ چطور می‌‌خواهی اهداف امام حسین را محقق کنی؟ این چیزی است که از تو انتظار می‌‌رود.
از خدا می‌‌خواهیم که در ایـن مکتب از کسـانی باشیم کـه بـر امام حسین گریه می‌‌کنند و، در عین حال، او را یاری می‌‌رسانند. و شکی نیست که در این راه، برکت او که همان برکت خداوند است ما را در بر خواهد گرفت و ما را در رسیدن به این اهداف کمک خواهد کرد. همان امام حسینی که راه جنگ و نبرد را باز می‌‌کند و سنت عزت و فداکاری و شهادت را پایه‌‌گذاری می‌‌کند، می‌‌کوشد مسیر حرکت را مشخص کند و آیه « ﴿ وَلاَ یجْرِمَنَّکُمْ شَنَآنُ قَوْم عَلَی أَلاَّ تَعْدِلُواْ اعْدِلُواْ هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَی ﴾ » [297]را محقق کند، یعن�� حتی هنگام خشم نیز عادل باش. امام حسین(ع) در آن روز بزرگ به ما آموخت که چگونه تعارف و سازش و ترک امر به معروف و نهی از منکر و ایستادگی نکردن در برابر باطل، موجب پدید آمدن فاجعه بزرگ می‌‌شود و از این روست که او چراغ هدایت و کشتی نجات نام گرفته است.
برادران گرامی، تقریباً به پایان مراسم رسیده‌‌ایم و می‌‌خواهیم از این مجلس حسینی بیرون برویم. ولی من نگرانم و می‌‌بینم که شما نیز نگرانید که از این مجلس بیرون برویم، ولی هیچ بهره‌‌ای از این روز نبرده باشیم. ما به درگاه خداوند متعال به برکت حسین و خون حسین توسل می‌‌جوییم و او را نزد خداوند شفیع قرار می‌‌دهیم تا به ما همت و جدیت دهد تا حسین را یاری کنیم.
برادران، نمی‌‌خواهم مثل هر سال به شما پیشنهادی بدهم، چراکه «کُلُّکُم راع و کُلُّکم مسئول عن رعیته» (همه شما نگهبان و مسئولید و همه شما درباره زیردستانتان مسئولیت دارید.) همه شما از کوچک و بزرگ می‌‌دانید که مشکل و گرفتاری شما در چیست؟ هرکس می‌داند گناهش چیست؟ و در اطاعت خداوند چه اندازه کوتاهی کرده است؟