می‏ایستیم و می‏جنگیم و از کودکان و اهداف و حقوق خود بی‏باکانه دفاع می‏کنیم.
شبهه‏اندازی و تفرقه‏افکنی بس است. تقسیم‏بندی مردم و حیله‏گری و تبلیغات گمراه‏کننده کافی است. مردم حی‏‌الغوارنـه چه کرده‏اند که سزاوار آوارگی و اسارت باشند؟ چه کرده‏اند؟ آیا در میان آنان برخی تیراندازی کرده‏اند؟ همه مردم در همه‌جا تیراندازی کرده‏اند. جوانان چه کرده‏اند که می‌بایست دستانشان را بر روی سرهایشان قرار می‌دادند؟ همه این‌ها برای خوار کردن و ترساندن و اثبات برتری نژادی است، همان‌گونه که یهود چنین می‏کند. ولی یهود از اینکه خود را ملت برگزیده خدا خواندند، چه سودی بردند؟ غیر از بحران و نابسامانی و محنت همیشگی خود و ملت یهود و عرب؟ آیا اکنون قرار است با چشمان خود شاهد شکل‏گیری اسرائیلی جدید در این منطقه باشیم؟ اسرائیلی مسیحی؟ هرگز، اگر یک قطره از خون ما باقی باشد، نمی‏گذاریم اسرائیل دومی در سرزمین ما به وجود آید، هر کاری هم می‌خواهند بکنند. ما برتر دانستن برخی بر دیگران را نمی‏پذیریم. همه مردم مانند دندانه‌های شانه با یکدیگر برابرند. نه می‏خواهیم بر کسی برتری داشته باشیم و نه کسی بر ما برتری داشته باشد. سه نفر از آنان اسیر می‏شوند و آنان در مقابل، 130 نفر یا نود نفر یا سی نفر را در منطقه کحاله اسیر می‏کنند؛ یعنی در برابر هریک نفر، ده نفر. این تفکر صهیونیستی است. این تفکر نازی‌هاست. این تفکر فاشیستی است. این تفکر برتری‏جویانه است که مردم را تقسیم‏بندی می‏کند: برخی بالاتر از دیگران و برخی پایین‏تر. این تفکر مردود است. چه خواهید کرد؟ ما را عذاب می‏کنید؟ تاریخ ما و عاشورای ما و احترام ما به حسین(ع) تأکید می‏کند که ما دنباله‏رو همین راهیم و این چیز جدیدی نیست که مردم را می‏کُشید و آزار می‏دهید و می‏ربایید و خانه مردم غیر‌نظامی را خراب می‏کنید. این‌ها در تاریخ ما تازگی ندارد. امام حسین(ع) کشته شد، فرزند شیرخوارش کشته شد، زنان او اسیر شدند، خیمه‏گاه او به آتش کشیده شد. حال اگر خانه‏های ما نیز سوزانده شود، تسلیم نمی‏شویم و سر فرو نمی‏آوریم. حسین این را به ما آموخت و زنده نگه داشتن یاد عاشورا یعنی همین.
دست ما برای تفاهم و آشتی دراز است، ولی اگر خواهان جنگ هستند، ما نیز آماده‏ایم. حسین(ع) تا آخرین لحظه نصیحت و خیرخواهی می‏کرد و از جنگ پرهیز می‌کرد، ولی وقتی آنان بر جنگ پا فشردند، گفت: من آماده‏ام، هیچ مانعی وجود ندارد. ما نیز حسین را بزرگ و عزیز می‏شماریم و افتخار ماست که او را عزیز بشماریم و در راه او حرکت کنیم. اگر آنان جنگ می‏خواهند، ما آماده‏ایم و اگر هم خواهان صلح و آشتی هستند، ما آماده‏ایم. ما به دنبال برتری‏جویی و فساد در زمین نیستیم و سرانجامِ نیک از آنِ تقواپیشگان است. معنای بزرگداشت یاد حسین این است.
ای حسینیان، ای کسانی که برای بزرگداشت نام و یاد حسین گرد آمده‏اید، زمان روز عاشوراست و مکان حسینیه است؛ یعنی دو دریچه به‌سوی یاد حسین(ع) در برابر ما گشوده است. در این سال هیچ شهری در جهان، حتی کربلا که قتلگاه و قبر امام حسین(ع) است، مانند لبنان، این مناسبت را گرامی نداشته‌اند و نمی‏توانند داشته باشند. بزرگداشت این مناسبت در اوضاع و احوال ما با اجتماع کردن نیست، بلکه با دادن شهید است؛ شهیدانی که یکی پس از دیگری بر زمین می‏افتند و ما بر آنان نماز می‏خوانیم و یادشان را گرامی می‏داریم. ما ایستاده‏ایم. مهاجرت یا فرار نمی‏کنیم و زنان و کودکانمان را رها نمی‏کنیم