و رنج کشیدن و متهم شدن و اسیر شدن و گرسنگی و تشنگی و انواع سختی‌های دیگر وجود دارد.
ذکر گوشه‏ای از رنج‏ها و دردهای امام حسین(ع) و سـرور شهیدان و پسر دختر رسول‌خدا را شنیدید. چرا امام خود را به این رنج و مصیبت گرفتار کرد؟ می‏توانست در خانه خود محترم و ارجمند بنشیند. می‏توانست هرآنچه از لذت و بهره‏های دنیا می‏خواست، برای خود فراهم کند. ولی از این کار خودداری کرد و همه قیام خود را تنها در دو جمله خلاصه کرد: «ألا تَرَونَ الحَقَّ لایُعمَلُ بِهِ وَ الباطِلَ لایُتَناهَی عَنهُ، لِیرغَبَ المُؤمِنُ فِی لِقاءِ‌اللّهِ.» (آیا نمی‏بینید که به حق عمل نمی‏شود و از باطل پرهیز نمی‌شود؟ جا دارد مؤمن دیدار خدا را آرزو کند.)
وقتی به حق عمل نمی‏شـود و باطل در بین مردم رواج دارد و مردم از آن رو نمی‏گردانند، جا دارد مؤمن آرزوی ملاقات خدا (مرگ) کند. نه اینکه خود را بکشد، بلکه از حق دفاع کند، هرچند به رنج‏هایی، مانند آنچه مردم ما امروز با آن‌ها سر و کار دارند، مبتلا شود. هرچند به همان رنج‏های مردم شیاح و کرک و حارة‌الغوارنه گرفتار شود. بر سر مردم ما در این مناطق بمب‏ها و موشک‏هایی ریخته می‏شود که از اموال و مالیاتی که از خود آنان گرفته‌اند، تهیه شده‏ است. این اموال از درآمد ما و از زندگی ما گرفته شد تا به دستان جنایت‌کار سپرده شود و در شب‏های سیاهی که کشور و شهروندان نیازمند امنیت بودند، این موشک‏ها بر ضد ما و مردم بی‏گناه و بی‏دفاع غیرنظامی به کار گرفته شد.
این راه حسین(ع) است و وقتی ما عاشورا را گرامـی مـی‏داریم، می‏خواهیم به آنان، از بالادستان تا قصرنشینان و کسانی که در دفترهای خود نقشه می‏کشند و توطئه می‏کنند، بگوییم: میراث و تاریخ ما را مشاهده کنید. زندگی و تاریخ ما آماده تحمل چنین سختی‏ها و دشواری‏هایی است. ما با این رنج‏ها و عذاب‌هایی که به ما می‏دهید، بیگانه نیستیم. اگر شما مردم بی‏پناه و غیرنظامی را می‏کُشید، اگر زنان را عذاب می‏دهید، اگر کسانی را که می‏ربایید، شکنجه می‏کنید، اگر دست اسیران را، برخلاف همه آداب و قواعد انسانی، در جهان قطع می‏کنید، اگر مناطق غیرنظامی را بمباران می‏کنید، این‌ها برای میراث و تاریخ ما ناآشنا و بیگانه نیست. ما 1300 سال پیش نیز در اثر مصیبتی که بر سرور جوانان بهشت وارد شده است، چنین آزارهایی دیده‌ایم و بلکه دچار رنج‌های شدیدتری هم شده‌ایم. ما از این‌گونه مصیبت‏ها رنج برده‌ایم و خواهیم برد و در راه خود ثابت‏قدم خواهیم ماند و تسلیم نخواهیم شد و زیر بار ظلم و طغیان نخواهیم رفت و از ایمان خود دست بر نخواهیم داشت. ما به وحدت لبنان و به انسان ایمان داریم؛ لبنانی که از حق دفاع کند و شهروندان آن از حقوق و تکالیف یکسان برخوردار باشند. ما هیچ‌گونه تبعیض و سلطه‏گری را نمی‌پذیریم.
ما در این کشور، به ضرورت دفاع از وطن و جن��ب در برابر اسرائیل ایمان داریم و نمی‏پذیریم که بر ضد آن توطئه شود. ما در این کشور، ایمان داریم که مقاومت فلسطین حقی است مقدس و از این باور خود دست نمی‌کشیم، هرچند ما را شکنجه دهید یا نابود کنید. این سخن شما را که آنان سُنی هستند و ما شیعه هستیم، نمی‌پذیریم. شیعه یعنی کسانی که برای سنت و اسلام و مسائل جهان اسلام جان خود را فدا می‏کنند. امام حسین(ع) و امام صادق(ع) هیچ‌گاه نگفتند: می‏خواهم از جماعت و پیروان خود دفاع کنم. آنان از امت و از مسلمانان و از حق، هر کجا که بود، دفاع کرده‏اند.