موضوع: صورتجلسه- قانونشکنیهای فلسطینییان در جنوب، اصل نبرد با اسرائیل را از ذهنها پاک کرده است
مکان و تاریخ: کویت، 9/1/1978
مناسبت: سفر امام به کویت در عصر 9/1/1978. امام موسی صدر به همراه هیئتی متشکل از علی بزی، وزیر اسبق کابینه، و سید حسین الحسینی، نماینده پارلمان، برای عرض تسلیت به مناسبت درگذشت امیر سابق کویت، شیخ صباح السالم الصباح، و تبریک به امیر جدید، شیخ جابر الأحمد الصباح، وارد کویت شد. شامگاه همان روز امام صدر هیئتی از شخصیتهای فلسطینی را به ریاست خالد الحسن، از رهبران مقاومت، به حضور پذیرفت. در این دیدار مذاکراتی صورت گرفت که تا سحرگاه ادامه یافت.
منبع: مجله الصیاد، شماره 1736، 26/1/1978
امام صدر در سفر کوتاه خود به کویت، فقط به ادای مأموریت اصلی خود یعنی عرض تسلیت به مناسبت درگذشت امیر فقید و تبریک به امیر جدید این کشور اکتفا نکرد، بلکه اقدام سیاسی دیگری نیز انجام داد که به عقیده وی در این اوضاع، وظیفه ای مقدس و اجتناب ناپذیر به شمار می آید و آن عبارت است از حل بحران و مصیبت جنوب لبنان. به این منظور، ایشان به اتفاق هیئت همراه و دیگر افرادی که در کویت به ایشان ملحق شده بودند، با شخصیت های فلسطینی و در رأس آنان خالد الحسن جلسه ای طولانی برگزار کرد که از ساعت هفت بعدازظهر تا سحرگاه روز بعد ادامه یافت.
در این جلسه چه گذشت؟ جلسه ای که پس از مدتی طولانی «مهم ترین» نشست میان دو طرف لبنانی و فلسطینی نام گرفت؛ گروه هایی که از چندی پیش ابرهای تیره و تار، صفا و همدلی میان آنان را برهم زده است.
امام صدر در ابتدا با تشریح وضعیت اجتماعی ناگوار ساکنان جنوب، خاطرنشان کرد که هجرت مرزنشینان به شهرهای کوچک و بزرگ جنوب، کمربند فقری تشکیل داده که هر لحظه در معرض انفجار و بحران قرار دارد. از طرفی، درآمد ناچیز مهاجران و کمتوجهی دولت و سازمانها و نهادهای اداری منطقه به مسائل آنان، آنها را در معرض فروپاشی اجتماعی قرار داده است. وقایع و اوضاعی که موجب شده بود اهالی جنوب با انگیزههای ملی و روحیه سلحشوری به دفاع از سرزمین و اصول خود بپردازند، رو به پایان است. از جنگ داخلی مسلحانه دیگر خبری نیست و اکنون اهالی جنوب با آوارگی و خواری مواجهاند و هیچ پشتوانه ملیای نمییابند که آنان را از اسارت یا خشونت نجات دهد. از این رو، چهبسا از شدت مصیبتی که بیجهت بدان دچار شدهاند، خشم خود را بر سر برادران خود فرو بریزند که با آنان در یک سنگر مبارزه میکنند.
چرا؟ پاسخ ساده است، زیرا اهل جنوب کمکم احساس میکنند که این نبرد دیگر به آنان تعلق ندارد و کسانی که لبنانیان سرزمین و روزی و خانه خود را با آنان تقسیم کردهاند، باید در معادلات خود تجدیدنظر کنند و آنها را از مخمصه دور کنند. دیگر توجیه فایده ندارد. از طرفی، دستاوردهایی که این نبرد برای قومیت عرب دارد، حتی با بخش کوچکی از خسارتهای پیشآمده برابری نمیکند. چرا ما و شما (رهبران و شخصیتهای فلسطینی)