گام به گام با امام موسی صدر

جلد: 8
صفحه: 380

سند شماره 10-10-77

موضوع : گفت‌وگوی مطبوعاتی - به دنبال محتوای ساختار سیاسی سال 1943 هستیم

مکان و تاریخ : بیروت - مجلس اعلای شیعیان در حازمیه

منبع : مجله الأسبوع العربی، شماره 945، 10/10/1977

متن

عناصر مقتدر و متنفذ در جنوب لبنان، نه لبنانی هستند و نه فلسطینی. جنوبْ سخن همه دنیاست و بازی بین‌المللی یا توافق‌نامه آتش‌بس، تنها در نیویورک تنظیم می‌شود. ولی لبنانیان در کدام قسمت این بازی بزرگان قرار دارند و جنوبیان رنج‌دیده کی به سرزمین خود باز می‌گردند؟

امام موسی صدر می‌گوید : «اوضاع رضایت‌بخش

است.» این هفته همه کسانی که به کاخ ریاست‌جمهوری

رفته‌اند، همین را گفته‌اند.

از آنجا که رئیس مجلس اعلای شیعیان، بیش از دیگران با انگیزه‌های جنوبی و غیرجنوبی برای اجرای گفت‌وگو می‌کوشد، این دیدار را با وی ترتیب دادیم :

اوضاع کنونی جنوب را پس از توافق برای آتش‌بس چگونه ارزیابی می‌کنید؟

می‌توانم بگویم بحران جنوب در مرحله پایانی است و پس از آنکه جنوب در نقشه امنیتی لبنان گنجانده شد، هم خود جنوب راحت شد و هم دیگران را راحت کرد. خود جنوب راحت شد، چون حاکمیت لبنان پس از غیبتی طولانی به آن بازگشت و الآن هر دو قدر یکدیگر را می‌دانند. این پیوند میان جنوب و حاکمیت با ورود ارتش لبنان آراسته خواهد شد و ارتش نماد حاکمیت است. بدین‌ترتیب، دیگر جنوب سرزمینی بی‌قیّم نیست تا جولانگاه طمع حرامیان شود و اشتهای اسرائیل را که به خاک و آب جنوب و اختلاف میان مردم آن چشم دوخته است، برانگیزد. شاید هرگونه اختلافی میان مردم جنوب، برای اسرائیل گران‌بهاتر از آب و خاک جنوب باشد، چون این اختلاف یگانه دلیل و سند برای توجیه ایدئولوژی وجود اسرائیل است.

گفتیم که رسیدن ارتش و حاکمیت به جنوب، طمع‌های اسرائیل و غیراسرائیل را بر باد می‌دهد و جنوب را آسوده می‌کند و جنوب نیز لبنان را آسوده می‌کند. شاید به یاد داشته باشید که از زمانی که کنفرانس‌های ریاض و قاهره، نزاع عربی را در لبنان متوقف و از اقدام سوریه حمایت کردند، دو گزینه مطرح شد :

اوّل، جدا شدن جنوب از لبنان برای پایدار شدن امنیت و صلح و سازندگی در لبنان و انتقال بحران به انبار جنوب. این گزینه با وجود آنکه در ظاهر آسان می‌نمود، اسرائیل را قادر می‌کرد که به خواسته‌های خود در جنوب دست یابد. اسرائیل گروهی از لبنانیان را بدین سمت سوق می‌داد تا برای تشکیل دولتی محلی، که امنیت و آب مورد نیاز اسرائیل را برای آن فراهم کند، بسترسازی کنند. این گزینه در نظر برخی سازمان‌های فلسطینی، گزینه‌ای درست بود، زیرا درگیری مسلحانه در جنوب سبب می‌شد تا مسئله فلسطینیان همچنان در ذهن زنده بماند و هدف آن‌ها با رسمیت یافتن در عرصه بین‌المللی و حضور در ژنو محقق شود. در این میان تنها مردم