5. تلاشهای مجلس در این چارچوب با مبارزۀ همۀ نیروهای ملی، ترقیخواه، دموکراتیک و هیئتهای صنفی و حرفهای به نمایندگی از بخشهای گوناگون مردمی یکپارچه شود و همچنین همپیمانی مبارزان از همۀ فرقهها بر ضد انحصارطلبی، سوءاستفاده، فئودالیسم سیاسی و سوداگری بازار فرقهگرایی تقویت شود.
6. اصلاحاتی سیاسی انجام گیرد که اختیارات را به شکلی دموکراتیکتر میان مراکز گوناگون توزیع کند و بین همۀ نهادها تعامل ملی به وجود آورد و مقتضیات پایداری ملی و وارد شدن لبنان را در جنگی سرنوشتساز بر ضد صهیونیسم و امپریالیسم فراهم کند.
7. مجلس مدافع آزادیهای دموکراتیک باشد و برای لغو شدن قوانینی که با سادهترین ارزشهای دموکراتیک ناسازگار است، تلاش کند.
28/3/1975
ب. دستاندرکاران مطبوعات، ضیافت ناهاری به افتخار امام صدر ترتیب دادند که ریاض طه، رئیس سندیکای مطبوعات، و غسان توینی و حسین الحسینی (نماینده) و عدهای دیگر نیز در آن حضور داشتند.
28/3/1975
ج. احمد شوقی الامین، دبیرکل جمعیت علمای دین، از طریق رسانهها نامهای سرگشاده به امام موسی صدر نوشت و بر اقدامات امام خرده گرفت، ازجمله به سفر ایشان به عربستان برای تبریک گفتن به ملک فیصل و پافشاری بر گنجاندن موادی در اساسنامۀ مجلس اعلای شیعیان که در صورت تصویب، مجلس به نهادی سیاسی تبدیل میشود و چهرهای سیاسی به خود میگیرد و رئیس آن، بر مجلس تسلط کامل پیدا میکند. او همچنین اقدام امام را بر ضد حاکمان عراق در پی تعرض آنان به مرجع اعلای شیعیان و نیز ورود ایشان را به صحنۀ مبارزات انتخاباتی در نبطیه به طرفداری از یک کاندیدا و بر ضد کاندیدای دیگر سرزنش کرد و امام را به جمعآوری مبالغ هنگفت از لبنانیان خارج از کشور و به هدر دادن آن مبالغ در هر مناسبتی به منظور ایجاد شکاف در شیعیان و خریدن افراد و استخدام روحانینماها متهم کرد. وی در پایان نامه، خطاب به امام گفت: «تو میخواهی حاکمی مسلط بر شیعیان و بر مجلس شیعیان باشی و ما عکس آن را میخواهیم.»
29/3/1975
الف. جورج مکگاورن، سناتور آمریکایی، دیروز با امام صدر دیدار کرد و امام وضع نابسامان جنوب را و ستم و تجاوز مستمری را که بر مردم بیگناه جنوب روا داشته میشود، برای وی تبیین کرد. امام با صراحت به او گفت: «در اثر سیاست اسرائیل و دشمنیهای مستمر، غبار مرگ فضای جنوب را آکنده است.» ایشان افزود: «مردم جنوب و بهطور کلی، مردم لبنان نخواهند پذیرفت که نقش پلیس امنیتی را برای اسرائیل بازی کنند. آنان با ملت عربی فلسطین، که چارهای جز به دست گرفتن اسلحه ندارد، همبستگی دارند. ملت فلسطین با وجود تلاشها و نداهای مسالمتآمیز و پیدرپی خود، از توجه مجامع بینالمللی به سرنوشت خود ناامید شده