میکنیم، بلکه فریاد اعتراض برمیآوریم و همواره با آنان مخالفت میکنیم و هرگز در برابر کسانی که ما را نادیده گرفتند و طرحهای ما را متوقف کردند و درمورد لیطانی سهلانگاری کردند و کسانی که توتون ما را به قیمت ناچیز خریدند و کسانی که وقتی ما در نبطیه خواستار افزایش قیمت توتون شدیم، به ما تیراندازی کردند و کسانی که خواستند دریا را نیز همانند خشکی به انحصار خود درآورند، ما هرگز در برابر آنان سر فرو نمیآوریم، بلکه در برابرشان میایستیم، زیرا میخواهیم خودمان را تزکیه کنیم. تسلیم شدن در برابر ظالم نیز ظلم است.»
امام سپس به مسئلۀ مهاجرت فلسطینیان پرداخت و خواستار مستحکمسازی مرزها و آموزش نظامی برای اهالی شد تا فاجعۀ فلسطین تکرار نشود. ایشان گفت: «از دشمن انتظار مهربانی و شفقت نداشته باشید. تنها راه این است که خود را قوی کنیم و آماده شویم و کار با اسلحه را فرا بگیریم، زیرا این کار مانند ادای نماز واجب است و داشتن اسلحه نیز مانند داشتن قرآن واجب است. اسلحه اسباب بازی نیست، بلکه باید برای رویارویی با دشمن به آن مجهز شویم و هنگام نیاز و برخورد با ستمگران آن را به کار ببریم.»
در پایان مراسم، حاضران که مصطفی سعد، پسر معروف سعد، نیز در رأس هیئتی از صیدا در میان آنان بود، سوگند زیر را بر زبان آوردند:
«به خدای بزرگ و پیامبر اکرم و قرآن مجید و به شرف خود سوگند میخوریم که ساکت ننشینیم و تا زمانی که در لبنان یک نفر محروم وجود داشته باشد و تا زمانی که در لبنان یک منطقۀ محروم، از هر فرقه و در هرکجا، وجود داشته باشد، مطالبات خود را مصرّانه دنبال کنیم. ما در راه این امر سوگند میخوریم و به آن متعهد میشویم و خداوند را بر آن گواه میگیریم. ما این سوگند را در روز میلاد پیامبر، تجدید بیعتی با حضرتش میدانیم و آن را سرآغاز عمل به فرمودههای ایشان به شمار میآوریم.»
28/3/1975
الف. امام صدر با اعضای کمیتهای که در نشست مجمع عمومی مجلس اعلای شیعیان در مرکز شورای فرهنگی جنوب لبنان انتخاب شدند، دیدار کرد. آقایان وکلا ناجی بیضون، عادل قانصوه و منیف جعفر و دکتر محمد دقیق و حضرات علما هانی فحص و کاظم مهدی ابراهیم از اعضای این کمیته بودند. امام صدر بیانیۀ این نشست را از اعضای کمیته گرفت و با محتوای آن که دربردارندۀ مواضع اعضای مجمع عمومی بود، موافقت کرد. در این بیانیه نکات زیر آمده بود:
1. هیئت عمومی عملاً نمایندۀ محرومان شیعه باشد چون نمایندگانی از گروههای مختلف مردمی در آن عضو هستند.
2. هیئت عمومی نسبت به اقدامات دیگر هیئتهایی که مجلس از آنها تشکیل شده است، حق جهتدهی و نظارت و تأیید داشته باشد.
3. نقش هیئتهایی که رئیس مجلس، وظایف خود را به وسیلۀ آنها انجام میدهد، تقویت شود و جنبۀ دموکراتیک آنها پررنگتر شود.
4. مجلس برنامهای ملی و مردمی که مصالح محرومان را تأمین کند، تنظیم کند و به آن پایبند باشد.