﴿ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ ﴾
﴿الْقَارِعَـةُ﴾
قارعه
﴿ مَا الْقَارِعَـةُ ﴾
چیست قارعه؟
﴿ وَمَا أَدْرَاکَ مَا الْقَارِعَـةُ ﴾ ؟
و تو چه دانی که قارعه چیست؟
﴿ یوْمَ یکُونُ النَّاسُ کَالْفَرَاشِ الْمَبْثُوثِ ﴾ .
روزی است که مردم چون پروانگان پراکنده باشند.
﴿ وَتَکُونُ الْجِبَالُ کَالْعِهْنِ الْمَنْفُوشِ ﴾ .
و کوهها چون پشم زدهشده.
﴿ فَأَمَّا مَنْ ثَقُلَتْ مَوَازِینُهُ ﴾ ،
اما هرکه کفه ترازویش سنگین باشد،
﴿ فَهُوَ فِی عِیشَـة رَاضِیـة ﴾ .
در یک زندگی پسندیده است.
﴿ وَأَمَّا مَنْ خَفَّتْ مَوَازِینُهُ ﴾ ،
و اما هرکه کفه ترازویش سبک باشد،
﴿ فَأُمُّهُ هَاوِیـة ﴾ .
جایگاهش در هاویه است.
﴿ وَمَا أَدْرَاکَ مَاهِیهْ ﴾ ؟
و تو چه دانی که هاویه چیست؟
نَارٌ حَامِیـة.
آتشی است در نهایت گرمی.
نیازی به تفسیر معنای «قارعه» نیست، چراکه خودِ سوره معنای آن را تفسیر میکند. از متن سوره درمییابیم که «قارعه» نامی است برای روز قیامت و روز معاد. در قرآن کریم نامهای بسیاری برای روز قیامت وجود دارد : القارعـة، الطامـة، یومالحشر، الحاقـة و امثال آن. چرا روز قیامت یا زمان حشر قارعـة نامیده شده؟ چون در دلها هول و هراس میافکند و نابود میکند و چون میافکند و میترساند و میزانها و مقیاسها را تغییر میدهد. نکته ادبی آن است که قرآن بدون اینکه از مبتدا و خبر استفاده