اگر دریافتیم‌ که‌ هر مالی‌ در جهان‌ نتیجه‌ همراهی‌ اندیشه‌ و کار و طبیعت‌ است، درمی‌یابیم‌ که‌ در اسلام‌ مالک‌ امانت‌دار طبیعت‌ است‌ و از ثمرات‌ طبیعت‌ و اندیشه‌ و کار خود بهره‌ می‌برد. کار درحقیقت‌ نتیجه‌ تلاش‌ دیگران‌ است، زیرا من‌ مهارت‌ و تخصصم‌ را در مدرسه‌ فرا گرفته‌ام‌ و دیگران‌ نیز در مدرسه‌ کارهای‌ بسیاری‌ کرده‌اند. اندیشه‌هایشان‌ را در کنار یکدیگر نهاده‌اند و رشته‌ای‌ تخصصی‌ به‌ وجود آمده‌ است. من‌ آموخته‌ام‌ و دیگران‌ نیز در کاری‌ که‌ من‌ انجام‌ داده‌ام، شرکت‌ داشته‌اند.
اگر من‌ مدیر این‌ ملک‌ باشم، این‌ ملک، افزون‌ بر طبیعت، از تولید و اندیشه‌ و تمرین‌ تشکیل‌ شده‌ است. علاوه‌ بر این، من‌ به‌ معنای‌ غربیِ‌ آن‌ مالک‌ نیستم؛ نمی‌توانم‌ طبیعت‌ را احتکار کنم‌ و هرگونه‌ که‌ بخواهم‌ آن‌ را مصرف‌ کنم. این‌ مسئله‌ بحثی‌ کلیدی‌ در اقتصاد است‌ و درباره‌ برخی‌ از نتایج‌ و احکام‌ این‌ مسئله‌ اقتصادی‌ در جلسات‌ بعد سخن‌ خواهیم‌ گفت.