بر��راری صلح می‌کند و به همین دلیل، طرح صلح قانونی تاکنون اجرا نشده است.
ارتش لبنان نیز به نوبه خود نمی‌خواهد دست به اقدام نظامی بزند. می‌خواهد زمینه را کاملاً فراهم کند تا بتواند وارد جنوب شود، در حالی که می‌دانیم ارتش برای ادای وظیفه خود، حتی می‌تواند در صورت نیاز وارد درگیری شود.
با توجه به سفر آقای سرکیس به سوریه چه رویدادهای جدیدی رخ خواهد داد؟ باید تا فردا یا پس‌فردا منتظر بمانیم. من نیز در این هفته با مسئولان سوری و فلسطینی دیدارهایی داشته‌ام و امروز عصر نیز با آقای سرکیس ملاقات دارم تا شاید به گشایشی در امور برسیم.
شکست خوردن این طرح یعنی چه؟ یعنی راکد ماندن اوضاع در جنوب، باقی ماندن تنش در جنوب، بازنگشتن مهاجران، شکل نگرفتن وفاق سیاسی فراگیر، تحقق نیافتن آشتی ملی. تا کی؟ تا زمان برگزاری کنفرانس ژنو. در کنفرانس ژنو چه رخ خواهد داد؟ چه‌بسا، انسان تلاش کند که به خود امید دهد که کنفرانس ژنو سرآغاز گشایش خواهد بود. امّا کنفرانس ژنو چه دستاوردی خواهد داشت و توانایی آن در حل کردن مسائل چقدر است؟
آن‌گونه که یکی از رهبران شوروی و انور سادات گفته‌اند، مذاکرات صلح ویتنام بین ویت‌کنگ‌ها و ایالات متحده سه سال طول کشید. طی این سه سال ارتش ویت‌کنگ در خاک ویتنام می‌جنگید.
گذشته از آن، به نظر می‌رسد آمریکا اصرار دارد که مذاکرات ژنو در ماه دسامبر و به‌طور مشخص 23 این ماه یعنی واپسین روزهای سال 1977 میلادی صورت بگیرد. این مطلب را برژینسکی گفته است.
شما جوانان حتماً تا الان دریافته‌اید که برژینسکی کیست؟ او عقل حکومت آمریکا به شمار می‌آید، ولی در پشت پرده رئیس کمیته سه‌جانبه نیز هست. شاید درباره این کمیته چیزهایی شنیده باشید. کمیته سه‌جانبه دستگاهی است که بر دنیای امروز حکمرانی می‌کند. این کمیته از آمریکا و بازار مشترک اروپا و ژاپن تشکیل شده است. قدرت‌های اقتصادی غرب و کارخانجات و محصولات و بازارها، همگی، در این کمیته حضور دارند. رهبر این کمیته برژینسکی است و اعضای آن نیز طبیعتاً نخست‌وزیران ژاپن و فرانسه و انگلیس و بسیاری شخصیت‌های دیگر هستند.
این‌ها، در واقع، برای دنیا برنامه‌ریزی می‌کنند و آن را می‌چرخانند. نظر این‌ها این است که خطری که دنیا را تهدید می‌کند، کمونیسم نیست، بلکه جهان سوم است، زیرا جهان سوم منابع مواد خام مورد نیاز برای تولید را در اختیار دارد و در این میان، جنبش‌های ملی آزادی‌بخش در جهان سوم خطر به شمار می‌آیند. عملاً هم این جنبش‌های ملی ثابت کرده‌اند که برای منافع استعمارگران خطرناک‌تر از کمونیسم هستند، زیرا کمونیسم سازشکار شده است، یعنی خیلی زود اهل دادوستد می‌شود که امروزه آن را تاکتیک می‌خوانند. از نظر آن‌ها کمونیسم به‌طور مرحله‌ای می‌تواند براساس منافع خود، با غرب یا شرق هم‌پیمان شود.
برای نمونه، چینِ انقلابی یعنی چینِ مائو تسه تونگِ تندرو، موضع ایران درباره خلیج را تأیید کرده است. وقتی ارتش ایران برای سرنگون کردن انقلاب ظفار در عمان دخالت کرد، این انقلاب چپ‌گرا بود و گفته می‌شود انقلابی کمونیستی بوده است. اهمیت عمان معلوم است: از یک جهت در خلیج واقع شده است و از جهت دیگر، در اقیانوس هند.