وجود دارد، همچنان‌که در میان ما و همه مردم نیز هست. دولت لیکود تاکنون دستاوردی نداشته است، زیرا وضع بین‌الملل کمکی به آن نمی‌کند. بر این اساس، باقی ماندن اوضاع به شکل کنونی به مصلحت حکومت اسرائیل نیست. مصلحت اسرائیل در این است که بجنگد و به کنفرانس ژنو نرود. زمان به نفع اسرائیل است، نه به نفع اعراب، زیرا اگر اسرائیل همچنان در مسیر صلح گام بردارد و دولت لیکود اقدامی نکند، اعراب از مشکلات خود رهایی می‌یابند. در حالی که اگر اسرائیل با صلح مخالفت کند، زمان به ضرر جهان عرب می‌گذرد و چه‌بسا، برای نظام‌های عربی مشکل‌آفرین باشد. اسرائیل تلاش می‌کند که بجنگد، ولی امکان به راه افتادن جنگ وجود ندارد، زیرا چهره حکومت اسرائیل چهره‌ای جنگ‌طلب است که دنیا آن را محکوم می‌کند. وقتی دنیا می‌شنود که اعراب از صلح حرف می‌زنند و رئیس‌جمهور مصر، سادات، می‌گوید که آماده است برای برقراری صلح به کنیست برود، دیگر اسرائیل نمی‌تواند بجنگد، مگر در جنوب لبنان و به بهانه حمایت از مسیحیان و از آنجا که در جنوب سلطه سیاسی لبنان و سلطه سیاسی اعراب وجود ندارد، این منطقه آماده برافروخته شدن جنگ است.
به این عامل چند بار در گذشته اشاره کردیم. عوامل دیگری نیز هست، ازجمله اینکه به گفته یکی از دوستان، یهود 2 هزار سال با اتهام به صلیب کشیدن مسیح زندگی کرده‌اند. دنیای مسیحیت که نیمی از جمعیت دنیا را به خود اختصاص داده، یهود را متهم می‌کند که مسیح را به صلیب کشیده‌اند. اکنون آنان در خاورمیانه، در جنوب لبنان و بلکه در کل لبنان و کل شرق از مسیحیان حمایت می‌کنند. این بهترین فرصت تاریخی آنان برای اصلاح چهره خود در برابر دنیاست. آنان این فرصت را از دست نمی‌دهند. این نکته را نیز باید به نکته پیش افزود. گذشته از این، ما احساس می‌کنیم که خطر جنگ در جنوب هنوز پابرجاست.
به یاد داریم که وقتی مناخیم بگین به آمریکا سفر کرد، درباره حضور سوریه و مصر و اردن در کنفرانس صلح ژنو و مخالفت خود با حضور فلسطینیان سخن گفت. همه به یاد داریم که گفت: اگر لبنان می‌خواهد در کنفرانس ژنو شرکت کند، از نظر ما مانعی ندارد. سپس، درباره حضور در کنفرانس ژنو صحبت کردند.
وقتی فکر می‌کنیم که چرا لبنان باید در کنفرانس ژنو شرکت کند؟ لبنان در ژنو چه نفعی دارد؟ می‌بینیم میان ما و اسرائیل مرزی که مورد اختلاف باشد، وجود ندارد. مرزهای ما بین‌المللی است و پیمان آتش‌بس میان ما و آنان برقرار است. پس به دنبال چه هستند؟ حتماً منظور اسرائیل این است که مسائلی وجود دارد که لبنان را به سوی بحث درباره آن‌ها می‌کشاند.
این مسائل سه چیز است: اوّل. آب لیطانی. برخی مهندسان بین‌المللی تأکید کرده‌اند که اسرائیل از دریاچه حوله به سوی خردله تونل‌هایی از زیر تپه‌ها حفر کرده‌ است، یعنی با دست گذاشتن اسرائیل به روی سد خردله، دیگر به زمانی طولانی برای کشیدن آب به حوله نیاز نیست. بنابراین، مسئله آب مورد بحث است. همه ما طرح جانستون در سال 1954 میلادی را به یاد داریم که آن فرد معروف آمریکایی آمد و پیشنهاد داد که آب لیطانی میان لبنان و اسرائیل تقسیم شود.
دوم. امنیت و حضور فلسطینیان در جنوب یا آنچه کمربند امنیتی نامیده می‌شود. طبیعتاً، اسرائیل نمی‌خواهد فلسطینیان در مرزهای آن حضور داشته باشند. این