غالباً توانایی‌ها هدر می‌رود، وگرنه اگر کسی همه توانایی‌های خود را به کار بندد، می‌تواند کارهای بسیاری انجام دهد.
عامل دوم مقایسه کردن است. در واقع، ما خدا را فراموش کرده‌ایم؛ پیامبر(ص) را فراموش کرده‌ایم؛ علی بن ابی‌طالب(ع) را فراموش کرده‌ایم. برجسته‌ترین شخصیت برای شیعه، امام علی(ع) است. آیا علی(ع) را بدون ذوالفقارش می‌شناسید؟ آیا کسی هست که علی بن ابی‌طالب(ع) را بشناسد؟
اولین صفتی که درباره امام علی(ع) می‌شنویم، حتی پیش از دانش و پارسایی و عبادت و بخشندگی، نام ذوالفقار است. در تصاویری که از امام علی(ع) وجود دارد، ایشان همواره شمشیر در دست دارد. شمشیر به چه معناست؟ شمشیر یعنی قدرت. شمشیر همان اسلحه است. امام علی(ع) از دوران کودکی در دامان پیامبر(ص) پرورش یافت. وقتی حضرت محمد(ص) به پیامبری رسید، کودکان مدینه و مکه به تحریک بزرگ‌ترها دور پیامبر جمع می‌شدند و به ایشان سنگ می‌زدند. حتماً در تاریخ خوانده‌اید. وقتی پیامبر از جایی عبور می‌کرد، بزرگ‌تر‌ها از ترس عمویش ابوطالب یا حمزه جز در مواردی اندک مزاحم او نمی‌شدند. یک بار بر روی سر پیامبر(ص) شکمبه انداختند. جناب حمزه کسی که این کار را کرده بود به سختی مجازات کرد. این ماجرا معروف است. به او (حمزه) گفتند: آیا تو اسلام آورده‌ای؟ گفت: آری اسلام آورده‌ام و گواهی می‌دهم که خدایی جز الله نیست و محمد فرستاده خداست. می‌دیدند که آزار پیامبر به سبب حمایت خویشانش کار دشواری است. از این رو، کودکان را می‌فرستادند تا به او توهین کنند و سنگ بزنند. علی بن ابی‌طالب(ع) از همان دوران کودکی مانع این کار کودکان می‌شد. وقتی بزرگ شد نیز در همه جنگ‌ها شرکت داشت، در حالی که عمر او هفده سال، هجده سال، نوزده سال، بیست‌و‌یک سال، بیست‌و‌سه سال بود. در همه جنگ‌ها عمر امام کمتر از سی سال بود. آخرین جنگ، جنگ مکه و حنین بود که امام در آن هنگام بیست‌و‌نه ساله بود. بنابراین، درست است که ویژگی امام علی بن ابی‌طالب(ع)، دانش و عدالت و بزرگواری و پاکدامنی و عزت و عبادت ایشان است، ولی در کنار همه این‌ها، قدرت و اسلحه و شجاعت و جنگ‌آوری نیز مطرح بود. ما روحانیان و شیعیان ادعا می‌کنیم که پیروان علی بن ابی‌طالب(ع) هستیم، ولی چه شباهتی میان ما و علی بن ابی‌طالب(ع) وجود دارد؟ اگر یکی از ما حرفی زد و آموزش نظامی دید و اسلحه برداشت، فردی منحرف شمرده می‌شود. چه شباهتی میان ما و علی بن ابی‌طالب(ع) وجود دارد؟ مردم عادت کرده‌اند کسی را بهتر و پرهیزکارتر و دین‌دارتر بدانند که زاهدتر و افتاده‌تر و گریزان از قدرت باشد. ملاک نزد ما وارونه شده است. از این رو، وقتی کسی می‌خواهد اندکی به خط صحیح یعنی خط امام علی(ع) نزدیک شود و صفات دیگر امام را در خود ایجاد کند، فوراً این سؤال را مطرح می‌کنند که چرا این‌طور رفتار می‌کند؟ چطور علمای پرهیزکار و نیکوکار گذشته که الگوی ما هستند، این‌گونه نبودند؟
پیشوا و معیار و الگوی ما امام علی و امام حسین و دیگر امامان(ع) هستند. ما باید خود را شبیه اینان کنیم نه دیگران. دیگران بر ما حجت نیستند. ما جز اینان پیشوای معصومی نداریم. جز این‌ها کسی معصوم نیست. هریک از ما گاه به خطا می‌رود و گاه به صواب، گاه درستکار است و گاه خطاکار. بنابراین، آنچه این روزها اتفاق می‌افتد و غالباً برخی دین‌داران