( بسم الله الرحمن الرحیم )
[...] جلسه ما از مسجد الصفا به اینجا منتقل شد. این انتقال در ماه رمضان برای برادران مایه دردسر شد. ولی این انتقال سودمند بود، زیرا پس از مراسم[88] یکشنبه در عاملیه برخی از اعضای عاملیه اعلام کردند که ما هیچ ارتباطی با این مراسم نداریم.
کسی نگفته است که این مراسم به عاملیه یا اعضای عاملیه یا جمعیت عاملیه ارتباط دارد. ما خود مسئولیت کاری را که می‌کنیم، می‌پذیریم. ما درباره وضع خود صحبت کردیم. کسی نمی‌خواهد مسئولیت مراسم را به دوش عاملیه بیندازد. از این رو، من این کار را نوعی برخورد زشت می‌دانم، یعنی برخورد ناشایستی بود. به همین علت، ترجیح دادیم که به خانه خود بازگردیم تا اینکه إن‌شاء‌الله مکان دیگری برای جلسات پیدا کنیم.
بحث سیاسی امروز دو بخش دارد: بخش اوّل مربوط به خود این مراسم و اطلاع‌رسانی به برادران و دوستان درباره پاره‌ای از تحولات و ابعاد آن‌هاست. بخش دوم بحث سیاسی عمومی درباره اوضاع کلی سیاسی است. خبر جدیدی که مطرح است، مسئله انتقال ارتش لبنان به جنوب و پیامدهای آن و اتفاقات هم‌زمان با آن است.
همان‌طور که می‌دانید در شتورا توافق شد که فلسطینیان از نوار مرزی فاصله بگیرند و از درگیری با اسرائیل و مجموعه‌های نظامی وابسته به جبهه لبنان دوری کنند. البته، زمانی ب��ای این کار مشخص نشد، ولی اصل آن تصویب شد. زمانی تعیین نکردند، زیرا ارتش لبنان که آماده تحویل گرفتن مناطق مرزی است، نیاز به زمان دارد. ارتش لبنان از این بیم دارد که در صورت انتقال به جنوب، اسرائیل با سوء‌استفاده از ترکیب مسلمانان و مسیحیان در ساختار ارتش، فتنه داخلی به پا کند و در نتیجه، این تجربه با شکست روبه‌رو شود. از این رو، تلاش می‌کنند که کار انتقال ارتش به جنوب را با دقتی فراوان و طی چند گام انجام دهند؛ یعنی ابتدا به صیدا برسند و چند روز توقف کنند. سپس، به صور و نبطیه بروند و آنجا نیز چند روز بمانند و در نهایت، به خط مقدم منتقل شوند.
آنچه مسلّم است این است که عوامل داخلی لبنانی و فلسطینی برای این کار فراهم است، زیرا طرف‌های لبنانی و طرف‌های فلسطینی، همگی، بر آتش‌بس و عقب‌نشینی و اجرای توافق‌نامه‌ها توافق کرده‌اند.
امّا در جنوب طرف جدیدی نیز مطرح است که همان اسرائیل است. اسرائیل از سه راه در جنوب تنش ایجاد می‌کند:
اوّل. از راه مجموعه‌های نظامی تحت فرمان شدیاق و سعد حداد که اسرائیل آن‌ها را مسلح می‌کند و آموزش می‌دهد و تأمین مالی می‌کند. در نتیجه، فعالیت آن‌ها به اراده اسرائیل است. بنابراین، امکان ندارد آتش‌بس یا تثبیت اوضاع یا هرگونه راه‌حلی برای جنوب را بپذیرند.
دوم. اسرائیل از راه بمباران مستقیم مشکل ��ی‌آفریند، زیرا این بمباران کردن‌ها به رانده شدن مردم می‌انجامد و مهاجرت و آوارگی، مشکلات را بیشتر می‌کند، ویرانی به بار می‌آورد و زمینه را برای طمع‌ورزی‌ و نزاع و اختلافات دیگر فراهم می‌کند.