6. ما می‌گوییم در این جنگ هیچ گروهی بر گروه دیگر پیروز نمی‌شود. از این رو، جنگ باید مهار شود و پایان یابد و فروکش کند.
امروز که اوضاع را بررسی می‌کنیم، می‌بینیم که در دوره نخست جنگ، این، جبهه لبنان بود که سرکشی می‌کرد و کار را از حد گذرانده بود. آن‌ها مسائلی همچون حذف مقاومت، تجزیه لبنان، تشکیل حکومت سایه، تثبیت امتیازات و فعالیت مسلحانه را مطرح کردند و بی‌گناهان بسیاری را کشتند.
درباره دوره دوم جنگ نیز که ما در بیانیه‌های گذشته جنبش آن را «فصل درد و رنج» نامیدیم، حتماً جوانان ما نشریه‌ها را خوانده‌اند.
در واقع، هم‌پیمانان ما در جنبش ملی نیز به همین بیماری دچار شدند: آن‌ها نیز با شعار خوداداری، پرچم تجزیه را برافراشتند و با فاش کردن نقاط ضعف مقاومت و همچنین، سوق دادن آن به سوی جنگ در چند جبهه، شروع به نابودی آن کردند؛ یعنی آن‌هایی که مقاومت فلسطین و تیپ یرموک و غیر آن را به سوی جبهه‌های جبل لبنان کشاندند، در واقع، مقاومت را به قتلگاه بردند تا دیگران راحت شوند. مسئله سکولاریزاسیون هم شعله جنگ جبل را شعله‌ورتر کرد. به راه انداختن جنگ در جبل بین مقاومت فلسطین و سوریه اختلاف پدید آورد، یعنی نیرومندترین هم‌پیمان را از میدان به در کرد.
همه این‌ها از نظر ما مردود بود و ما با آن موافق نبودیم و به سبب آن دردسرهای فراوانی تحمل کردیم. یکی از دوستان که از فقهای بزرگ است، می‌گفت: موضع جنبش محرومان تنها موضع سیاسی صحیح یا موضع ملی صحیح نیست، بلکه موضع شرعی صحیح نیز هست، به‌گونه‌ای که اگر از هر عالمی در هر کجای دنیا درباره آن سؤال کنند، جز این نمی‌تواند بگوید که موضع درست، همین است. از این علمای بزرگوار سؤال کنید: آیا ما می‌توانستیم و وظیفه ما بود که با جبهه ملی هم‌پیمان شویم؟ آیا ما می‌توانستیم و وظیفه ما بود که با کمونیست‌ها هم‌پیمان شویم؟ آیا وظیفه ما این بود که وقتی به شیاح و غیر آن حمله شد، تنها تم��شا کنیم؟
من فکر می‌کنم مسائل بسیار روشن است. آن‌هایی که در مواضع جنبش محرومان تشکیک می‌کنند، می‌دانند که جنبش یعنی نماد یک‌پارچگی و آزادی و پیشرفت لبنان. اگر جنبش ملی در لبنان هدف توطئه بود، بدون تردید - همان‌گونه که در شماره امروز روزنامه لسان‌الحال آمده است- جنبش محرومان نماد آن است. اگر وحدت ملی هدف است، نماد یک‌پارچگی ملی هدف نخست است. اگر هدفِ توطئه یا یکی از مهم‌ترین اهداف آن، ازهم‌گسستگی وحدت ملی میان مسلمانان و مسیحیان باشد، چه کسی جز آن کس که موعظه روزه را در کلیسای کبوشیین ایراد کرد، هدف توطئه باشد؟ این کار مانند آن بود که یکی از کشیشان مسیحی بیاید و خطبه نماز جمعه ایراد کند. این کار نشانه بالاترین درجه وحدت ملی است و طبیعتاً، همان‌طور که مردم شاهد هستند، من یکی از برجسته‌ترین نمادهای وحدت ملی بودم. بنابراین، ما هدف حمله و توطئه‌چینی بودیم و رسانه‌های جهانی بر ضد ما کار می‌کردند. سپاس خدایی را که به فضل او هنوز پابرجاییم. تلفات ما از سوی هم‌پیمانان‌مان زیاد نیست: دو شهید و چند زخمی. هرچند هم‌پیمانان ما به ما حمله کردند، بیشترین تلفات ما در نبردهای دفاعی بود و خدا را به سبب آن شکرگزاریم.