( بسم الله الرحمن الرحیم )
بحث امروز ما مثل همیشه دو بخش دارد: بحث سیاسی-تحلیلی دربا��ه وضع سیاسی در هفته جاری و بحث عقیدتی برای تکمیل فصل اوّل از درس‌های جنبش.
درمورد تحلیل سیاسی؛ من تردید ندارم که همه جوانان جنبش به‌ویژه اعضای ارشد و به‌خصوص در بخش سیاسی، حتماً روزنامه‌ها را می‌خوانند و اخبار را پیگیری می‌کنند، زیرا مسائل مستقیماً به ما مربوط می‌شود. از جوانان درخواست می‌کنم که منضبط باشند و متعهد و به افرادی که سخن می‌گویند توجه کنند، زیرا هر صدای کوچکی در هر کجا جلب توجه می‌کند و در نتیجه، تأثیر فراوانی در جهت‌دهی اهتمام‌ها دارد. من بسیار ناراحت می‌شوم. امروزه مسائلی پیرامون ما اتفاق می‌افتد و بر ما تأثیر می‌گذارد. ما نمی‌توانیم به آنچه می‌گذرد، بی‌توجه بمانیم.
حتماً شنیده‌اید که مناخیم بگین وقتی وارد کاخ سفید شد، سه نقشه به همراه داشت که یکی از آن‌ها نقشه جنوب لبنان بود. بگین در گفت‌وگو با ایالات متحده در شامگاه کنفرانس ژنو، به دنبال چه بود؟ آیا به خاک جنوب طمع دارد؟ آیا تعهد امنیتی به جنوب مطرح است؟ آیا به آب‌های حاصبانی و لیطانی چشم طمع دارد؟ آیا مسائل دیگری وجود دارد؟ نمی‌دانم، زیرا چیزی اعلام نکرده‌اند و نخواهند کرد. امّا پافشاری برخی کشورها بر حضور لبنان در کنفرانس ژنو ما را مطمئن می‌کند که تحولاتی جغرافیایی و امنیتی و آبی در جنوب رخ خواهد داد. بنابراین، ما از دایره آنچه اتفاق می‌افتد، بیرون نیستیم. طی دو سال گذشته ما غالباً بهای سنگینی پرداخته‌ایم و هنوز نیز با امور بسیاری رو‌به‌رو هستیم. از این رو، پیگیری حرف‌ها و توجه داشتن به آنچه می‌گذرد، ضروری است.
رویداد مهم این هفته، سفر وزیر خارجه آمریکا، سایروس ونس، به خاورمیانه بود. این سفر پس از آن صورت گرفت که سران کشورهای خاورمیانه، که با این مسئله درگیر بودند، به آمریکا رفتند و با کارتر دیدار کردند. یعنی کارتر وقتی آمد و حتی پیش از آنکه بیاید، اعلام کرد که برای حل مشکل خاورمیانه تلاش می‌کند. ابتدا سران کشورهای عربی یعنی سادات و ملک حسین و ملک فهد و اسد را در ژنو به حضور پذیرفت و سپس، با نخست‌وزیر اسرائیل، بگین، دیدار کرد. از همان ابتدا گفتند که ونس به منطقه سفر خواهد کرد و پس از بازگشت، زمان برگزاری کنفرانس ژنو مشخص خواهد شد.
ونس به منطقه آمد و با رئیس‌جمهور سادات ملاقات کرد. برای شما و کسانی که روزنامه‌ها را دنبال می‌کنند، یادآوری می‌کنم که کارتر ابتدا بر برگزاری کنفرانس ژنو در اوّل اکتبر پافشاری می‌کرد. سپس، سادات از تاریخ دهم اکتبر سخن به میان آورد و اسرائیل نیز از آن استقبال کرد. بحث درباره کنفرانس ژنو همه‌چیز را تحت‌الشعاع قرار داده بود. ناگهان کورت‌هایم‌والد، دبیرکل سازمان ملل، اعلام کرد که آماده‌سازی برای کنفرانس ژنو باید کامل باشد، وگرنه بهتر است که برگزار نشود. این نخستین تردیدافکنی بود. سپس، ونس به منطقه آمد و شنیدیم که سادات، رئیس‌جمهور مهم‌ترین کشور در مسئله خاورمیانه، از کارگروهی