کمک کند که در آینده توانمند شویم.
جنوب هنوز در آتش می‌سوزد. چرا؟ چون برای سوزاندن جنوب اتفاق نظر وجود دارد. بین چه کسانی؟ بین همه طرف‌ها. اسرائیل نمی‌خواهد در جنوب صلح برقرار شود، چرا؟ زیرا می‌بیند بحرانی بودن اوضاع در جنوب مانع برقراری ثبات در لبنان است و بی‌ثباتی لبنان بخشی از ارتش سوریه را به خود مشغول و اعراب را نیز به یکدیگر سرگرم می‌کند و به ناتوان شدن لبنان و جهان عرب می‌انجامد. اسرائیل می‌خواهد دشمن او یعنی عرب‌ها در کنفرانس ژنو ضعیف باشند. جنوب برگ برنده‌ای است در دست اسرائیل.
جبهه لبنان می‌خواهد جنوب در حال سوختن باشد، چرا؟ زیرا این جبهه لبنان بود که آتش جنگ را بر لبنانیان، فلسطینیان، مسلمانان، ملی‌گرایان (هرچه می‌خواهید آن‌ها را بنامید) شعله‌ور کرد. آیا به اهداف خود در این جنگ رسید؟ نرسید. جبهه لبنان اهدافی سیاسی و جغرافیایی و صنعتی و اقتصادی داشت. این اهداف هرچه بود، محقق نشد. از این رو، می‌خواهد جنگ ادامه داشته باشد. تنها چیزی که نمی‌خواهد این است که جنگ خانه او را بسوزاند. پس باید جنگ دور از خانه او یعنی در جنوب باشد.
جبهه لبنان جنگ را به سوی جنوب سوق داد، چرا؟ تا برگ برنده در دست او باشد. می‌خواهد نتایج جنگ را به دولت لبنان و جهان عرب تحمیل کند بدون آنکه فرزندان آقایان آسیب ببینند و خانه‌های آقایان خراب و خواب آقایان آشفته شود. وقتی جنگ اینجا بود، برادرزاده کمیل شمعون کشته شد؛ خواهر کمال جنبلاط کشته شد؛ نوه پی‌یر جمیل کشته شد. از این رو، می‌خواهند جنگ را به جنوب ببرند تا امنیت و آسایش آنان تأمین شود و هیچ‌یک از آن‌ها نمیرد و خانه‌هایشان نسوزد و شب را آسوده بخوابند. امّا اگر جنوب بسوزد، اشکالی ندارد. پس جبهه لبنان نیز می‌خواهد جنوب در آتش باقی بماند.
دولت‌های عربی، همان‌طور که گفتیم، می‌خواهند در جنوب ناآرامی وجود داشته باشد. هیچ���یک از آن‌ها خواهان ورود نیروهای بازدارنده نیست. هیچ‌یک از آن‌ها برای اجرای توافق‌نامه قاهره تلاش نمی‌کند. هیچ‌یک از آن‌ها در تشکیل ارتشی که پشتیبان جنوب باشد، مشارکت نمی‌کند. مصیبت اینجاست که برخی از سازمان‌های فلسطینی نیز می‌خواهند جنوب در حالت کنونی آن باقی بماند، چرا؟ تا بحث فلسطین داغ بماند و فراموش نشود؛ تا در کنفرانس ژنو عواطف عربی و جهانی و قدرت سیاسی بین‌المللی از آنان قطع نشود. همان‌طور که می‌دانید، همه دنیا می‌خواهند جنوب بسوزد. چرا جنوب را انتخاب کرده‌اند؟ چون ضعیف‌ترین حلقه است. این حقیقت را با همه تلخی آن از من بپذیرید.
راه‌حل چیست؟ باید فشار بیاوریم: فشار سیاسی، فشار اجتماعی، فشار تبلیغاتی، فشار افکار عمومی، فشار روحی و روانی، نمی‌دانم، هر نوع فشاری، شیون کنیم، فریاد بکشیم. مهم این است که این آقایانی را که برای تنش‌زایی در جنوب توافق کرده‌اند، وادار کنیم که درد و رنج ما را بفهمند.
حتماً از تحولاتی که در جنوب رخ می‌دهد، از حوادث یارین، اشغال یارون، در آستانه اشغال بودن مارون‌الرأس و حوادث مربوط به دیگر مناطق باخبر هستید. البته، فعالیت‌های سیاسی فشرده‌ای با جدیت تمام در جریان است. ما در حال بررسی هستیم که طی این هفته با همکاری فلسطینیان و از راه گفت‌وگوهایی که نمایندگان شیعیان جنوب در مجلس با جبهه لبنان انجام می‌دهند، به آتش‌بس