و کرانه باختری به‌مثابه وطنی مستقل یا در ضمن مملکت متحد عربی یا در ضمن دولتی فدرال که در صدد برپایی آن در منطقه هستند؟ دیدگاه‌های گوناگونی است. آنچه از کشورهای عربی انتظار می‌رود، این است که موضعی واحد در پیش بگیرند. حرف‌هایی که اینجا و آنجا می‌شنویم بدین‌معناست که موضع دولت‌های عربی موضعی واحد نیست. هنوز میان اعراب اختلاف وجود دارد و پیامد این اختلاف، دشواری‌هایی است که ما در جنوب از آن رنج می‌بریم. تردیدی نیست که وضع جنوب، پیامد درگیری میان اعراب است. درگیری‌های عربی سبب شده است که امروز ما در جنوب تاوان بدهیم. چرا؟ زیرا اختلافات میان اعراب هیچ‌گونه ناسازگاری و تعارضی با داشتن موضع راهبردی واحد عربی ندارد. همه اعراب از راست‌گرا گرفته تا چپ‌گرا به سوی صلح حرکت می‌کنند و موضعشان یکی است. موضع آن‌ها موافقت با صلح آمریکایی است، خواه این موافقت به صورت مرحله‌ای و موقت باشد یا راهبردی. ولی این بدان معنا نیست که اختلافات کوچک وجود ندارد. آن‌ها این اختلافات کوچک را کجا می‌خواهند شعله‌ور کنند؟ دیواری کوتاه‌تر از جنوب پیدا نکرده‌اند؟ این حقیقتی تلخ است که ما باید ��ن را بدانیم. مثلاً وقتی درباره اختلاف عربستان و مصر با سوریه صحبت می‌کنیم، با اینکه موضع راهبردی آن‌ها یکی است، ولی این اختلاف به ایجاد ناآرامی در جنوب می‌انجامد. چرا؟ اختلافات عربی سبب می‌شود روابط لبنانی- فلسطینی روشن نباشد و به سبب روشن نبودن روابط لبنانی- فلسطینی نمی‌توان اسلحه را از دست مارونیان گرفت و بدون گرفتن اسلحه از مارونیان، دولت نمی‌تواند نهادها و ارتش را بسازد و ساماندهی کند. این است چیزی که روند صلح را متوقف کرده و پذیرفتن یا نپذیرفتن استعفاها را تا پایان سال به تعویق انداخته است. چرا؟ زیرا حکومتی که بر مردم تسلط ندارد، بر چه اساسی می‌تواند ارتش را ساماندهی کند؟
بازگشت زندگی عادی و ثبات و صلح به لبنان به وجود نهادها و مؤسسات بستگی دارد. برای آنکه شهروندان بتوانند از حمایت دولت برخوردار شوند، باید اسلحه از دست همه لبنانیان و ازجمله جبهه لبنان گرفته شود و این امر در گرو سازماندهی روابط لبنانی- فلسطینی است، یعنی در گرو اجرای توافق‌نامه قاهره. اجرای توافق‌نامه قاهره نیز نیازمند توافق و همدلی اعراب است، چرا؟ زیرا اگر اعراب اتفاق نظر نداشته باشند، نه رئیس‌جمهور، الیاس سرکیس، و نه سوریه نمی‌توانند توافق‌نامه قاهره را اجرا کنند، زیرا فلسطینیان بر موضع خود پافشاری خواهند کرد و فاجعه و کشتاری به راه خواهد افتاد که برای آن آمادگی وجود ندارد. چرا توافق‌نامه قاهره اجرا نمی‌شود؟ چون در میان اعراب اختلاف و ایجاد مزاحمت وجود دارد و به همین ترتیب، دور باطل و تسلسل ادامه دارد.
خب، ای اعراب، چرا اختلاف دارید؟ می‌گویید اختلاف نداریم و در استراتژی اتفاق‌نظر داریم. این اختلافات فقط برای آزار یکدیگر است؟ برای آزار سوریه و عراق است؟ برای ناهموار کردن راه صلح است؟ امّا این ایجاد مزاحمت‌ها بر سر ما خراب می‌شود، چراکه ما ضعیف‌ترین حلقه در کل دنیای عرب هستیم. باید این حقیقت تلخ را با همه تلخی آن بشنویم و این را بفهمیم که تاوانی که ما می‌پردازیم به سبب ناتوانی‌مان است، زیرا ما ناتوان‌ترین و ضعیف‌ترین کشور عربی هستیم و بیش از دیگران گرفتاریم. باید به این حقیقت پی ببریم تا شاید به ما