که نمی‌توانیم از مسئولیت خود در برابر آن شانه خالی کنیم، وگرنه ما را خواهد بلعید.
از این رو، ما لبنان را کشوری عربی می‌دانیم و معتقدیم که یک‌پارچگی عربی هدف ماست و ما باید در این میدان بزرگ و پهناور در چارچوب‌های سیاسی و اقتصادی و تبیلغاتی و اجتماعی جنبش محرومان و با توجه به ایدئولوژی آن و در حد امکاناتمان فعالیت کنیم. این‌طور نیست که به گفته آقای رئوف شحوری بخواهیم دنیا را اصلاح کنیم، ولی روستای خود را از یاد ببریم، نه این‌گونه نیست.
ما از وطن خود که به حکم قوانین موجود حق داریم در آن فعالیت کنیم، آغاز می‌کنیم، ولی فراموش نمی‌کنیم که عرصه پهناور ما سرتاسر قلمرو عربی است. طبیعتاً، این امر هیچ منافاتی با ایمان ما به این آیه کریمه ندارد که: « ﴿ إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ ﴾ .»[68] ما مسلمان را برادر هر مسلمان در هر کجا و از هر قومیتی می‌دانیم، ولی مسلمان حقیقی نه کسی که تنها روی کارت شناسایی او نوشته باشد: مسلمان. ما می‌دانیم که افرادی هستند که در کارت شناسایی آن‌ها «مسلمان» درج شده است و حتی نوشته است:«عرب» و حتی زبان و زندگی آن‌ها عربی است، ولی آن‌ها در واقع، از هر نظر دشمن مسلمانان و اعراب هستند. این‌ها نیز در چارچوبی مشخص برادران ما هستند و می‌کوشیم که ارتباط خود را با آنان تقویت کنیم و در مسائل خود و در مسیر تمدنی خود از آن‌ها کمک می‌گیریم. الان ساعت یک‌و‌نیم است. ربع ساعت استراحت می‌کنیم و سپس جلسه اختتامیه را آغاز می‌کنیم و پس از آن برای صرف ناهار می‌رویم و با یکدیگر خداحافظی می‌کنیم. بعد از ربع ساعت همدیگر را ملاقات می‌کنیم. [...]