در جنگ مسئله آذوقه و بهداشت و امنیت نیز هست. جناب نخست‌وزیر، وضعیت آذوقه چگونه است؟ در مناطق غربی امروز نان نداریم! پس شما شکست خورده‌اید. وضع بهداشتی در نبعه چگونه است؟ هیچ امکاناتی در آنجا نیست. مردم به سبب خون‌ریزی زخم‌هایشان می‌میرند. شانزده نفر در نبعه در اثر خون‌ریزی زخم‌هایشان مردند. وضع اخلاقی و امنیتی چطور است؟ در دامور مشاهده کردیم. با چشم خودمان دیدیم که افرادی محترم از طبقه متوسط، با ماشین خود دزدی می‌کردند.
همان‌طور که گفتم کسی که دزدی می‌کند منحرف شده است، والسلام! چنین فردی انقلابی نیست، زیرا انقلابی یعنی کسی که بر ضد نظام‌های کنونی انقلاب کرده است. پس اگر اخلاق در کار نباشد، رفتار چنین فردی خودخواهانه است. چنین فردی هیچ‌چیز ندارد. بنابراین، شکست خوردیم. کدام‌یک از شما مسئولیت آنچه را در دامور رخ داد، به گردن می‌گیرد؟ ما در حال غرق شدن هستیم. از هر دو جبهه به ما ضربه می‌زنند. از آن طرف، در حی‌الغوارنة و مسلخ و کرنتینا و از این طرف، در دامور و به اسم ما به ما حمله می‌کنند. همه حرف ما همین بود.
باز گردیم به بحث تبیین ماهیت جنبش. تمایز این جنبش به چند چیز است:
اوّلاً، پیوند این جنبش با جهان‌بینی که همان ایمان به خداوند است.
ثانیاً، داشتن نقش کاتالیزور در به حرکت درآوردن نیروهای ایستا.
ثالثا، مطرح بودن مسئله محرومیت در همه ابعاد اصلی و فرعی آن، در حالی که برای دیگران، هدف اصلی تغییر جامعه است و درمورد مسائل فرعی، برخی آن‌ها را برطرف می‌کنند، برخی به آن‌ها دامن می‌زنند و برخی از آن‌ها بهره‌برداری می‌کنند.
رابعاً، پیوسته بودن حرکت که نتیجه ایمان به خدای نامتناهی است. انسان‌های ��ادی در برابر وضع جامعه تسلیم می‌شوند یا از آن می‌گریزند، ولی کسانی که به حزب می‌پیوندند و برای تغییر جامعه تلاش می‌کنند، از این دو دسته بهترند. این‌ها در برابر انتخاب خود مسئول نیستند، زیرا در پی حق بوده‌اند ولی به خطا رفته‌اند. من مسئول هستم که گزینه‌ای به آن‌ها ارائه نکرده‌ام.
خامساً، اخلاق و رفتار و وسیله، عیناً، جزئی از هدف است. برای شما مثال می‌زنم: وقتی پزشک می‌خواهد کسی را که بیماری معده دارد معاینه کند، ابتدا زبان او را معاینه می‌کند. جوانانی که پزشکی می‌خوانند می‌دانند که بافت موجود در زبان و معده از یک جنس هستند و به همین دلیل بیماری‌های معده بر روی زبان نیز آشکار می‌شود. وسیله جزئی از هدف است. کسی که برای رسیدن به حق، راه باطل را انتخاب می‌کند، موفق نخواهد شد.
ما برای رسیدن به هدف درست و صحیح، وسیله درست و صحیح را به کار می‌گیریم. از این رو، دروغ نمی‌گوییم، گزافه‌گویی نمی‌کنیم، هرچند مردم برنجند، زیرا رنجش و خوشنودی مردم وسیله و راه رسیدن به هدف نیست. ما مردم را نمی‌پرستیم. ما اطمینان داریم که درست بودن هدف و راه و روش، ضامن برآورده شدن اهداف جنبش است. از این رو، نیازی نداریم که گزافه‌گویی کنیم، حتی نیازی نداریم کارهایی را که انجام داده‌ایم، اعلام کنیم. ما چندین طرح اجرا کرده‌ایم. شاید، إن شاء ا��له، بعد از میلاد پیامبر در هفته آینده، در جشنی که داریم آن را اعلام کنیم. غفرالله لنا و لکم.