است که این‌ چیزها در مسجد دیده شود؛ با شأن مسجد منافات دارد؛ بی‌احترامی به مسجد است. خودتان قضاوت کنید: یکی می‌آید و حرفی می‌زند و پیشنهادی می‌دهد، فوراً همه می‌خواهند حرفی بزنند و اظهارنظر کنند. وقتی من حرفی بزنم، تو حرفی بزنی، او حرفی بزند، منجر به شلوغی و سر و صدا می‌شود. [هیچ کس مسئولیت‌پذیر نیست]، همه می‌خواهند که دیگران مسئولیت تنظیم امور مسجد را بر عهده بگیرند اما خودشان فقط حرف می‌زنند،‌ مثال‌های فراوانی هست، یکی می‌گوید: این همه فقیر در شهر و روستا زندگی می‌کنند، آیا این‌ها باید بمیرند؟ پس ثروتمندها کجا هستند؟ جمعیت کجاست؟ آقای موسی صدر کجاست؟ فلانی کجاست؟ پسر فلانی کجاست؟ خیلی خوب، جناب‌عالی چه؟ مأمور مالیات پنجاه بار پیش تو می‌آید تا بلکه بتواند یک لیره از تو بگیرد، ولی هر بار به او می‌گویی: برو فردا بیا، ‌برو فردا بیا، تا مأمورها از دست تو به‌ ستوه می‌آیند و می‌روند و پشت سرشان را هم نگاه نمی‌کنند. خوب چطور باید به فقرا کمک کرد؟ چطور می‌شود که کسی از بین ما بیشتر از پنجاه، شصت هزار لیره بدهی داشته باشد و تحت‌تأثیر احساسات، مشکل مالی‌اش وخیم‌تر بشود،‌ اما دیگران تماشا کنند؟ این پذیرفتنی نیست. همه باید اول وظیفه خودشان را انجام بدهند و بعد از آن از دیگران مطالبه کنند.
مثال‌ فراوان است. از دیگران انتقاد می‌کنیم، ولی خودمان مشکل داریم. اگر [به جای حرف زدن] عمل کنیم و اول هم از خودمان شروع کنیم، از فرزندانمان و جامعه‌مان و امتمان شروع کنیم، می‌دانید چه اتفاقی می‌افتد؟ اگر من از خودم شروع کنم، اولاً وظیفه خودم را انجام داده‌ام و ثانیاً الگو می‌شوم برای دیگرا��. از بس نصیحت کردیم و عمل نکردیم، کسی به این حرف‌ها اعتنا نمی‌کند. همه می‌گوییم که دروغ‌گویی حرام است‌، ولی چرا کسی گوش نمی‌دهد؟‌ برای اینکه من هم دروغ می‌گویم‌. همه می‌گویند: ای مردم جایز نیست که دخترها این‌طور بی‌حجاب باشند،‌ حرام است، مورد رضایت خدا نیست، ‌این باعث غضب خدا می‌شود، جوامع را فاسد می‌کند، خانواده‌ها را متلاشی می‌کند، این همه فساد و بی‌بند و باری عاقبت خوشی ندارد. -‌اگر می‌خواهید بیشتر بدانید، نیم ساعت تشریف بیاورید پیش من تا باخبر شوید که چه مشکلات خانوادگی‌ای وجود دارد- این همه حرف می‌زنیم، ولی در همان وقت دختر خودمان بی‌حجاب است. چه نمونه‌ای بهتر از این؟ آیا بعد از این کسی به حرف ما گوش می‌کند؟ ابداً. ولی اگر خودمان قبل از همه به این حرف‌ها عمل کنیم، الگویی خواهیم شد برای دیگران؛‌ زبانمان قوی و منطقی و بر دیگران مسلط می‌شود. پیامبر(ص) می‌فرماید: «لَعَنَ‌اللّهُ الآمرینَ بالمَعروفِ التّارِکینَ لَهُ وَالنّاهِینَ عَنِ المُنکَرِ الفاعِلینَ بِه.» (خداوند لعنت کند کسانی را که امر به معروف می‌کنند، ولی خودشان آن را انجام نمی‌دهند و نهی از منکر می‌کنند، ولی خودشان مرتکب آن می‌شوند.) چرا؟ برای اینکه این‌ها ارزش امر به معروف و نهی از منکر را از بین می‌برند و مردم را فاسد می‌کنند. من وقتی ��ی‌بینم که تو با شور و هیجان از منافع مردم حرف می‌زنی، ولی در واقع به دنبال منافع شخصی خودت هستی، تصور می‌کنم هر کس که دنبال منافع جامعه‌ است و هرکس که درباره ‌مصالح عمومی حرف می‌زند، تاجر است [و برای منافع شخصی تلاش می‌کند]؛ الفاظ ارزش خودشان را از دست می‌دهند. نصیحت‌ها بی‌فایده می‌شوند؛ امر به