در این دنیا می‌کاریم و در آخرت آنچه کاشته‌ایم، برداشت می‌کنیم. پس اگر در این جا چیزی کاشتیم، می‌خواهیم در آخرت چه برداشت کنیم؟ از کجا برداشت کنیم؟ از چه درختی؟
مثال دیگر: دانش‌آموز هر اندازه که در سال تحصیلی با جدیت و تلاش درسی بخواند و شب‌ها مطالعه کند، در هنگام امتحان نمراتش بالاتر است.
پس آدمی در زندگی دنیوی‌اش، نقشه روز قیامت را ترسیم می‌کند. ما در اینجا سعادت یا شقاوت‌ خود در روز قیامت را پی می‌افکنیم. اگر من منصف باشم و خود را داوری کنم، می‌‌توانم دریابم چه کرده‌ام و چه نکرده‌ام. آیا تغییر کرده‌ام؟ آیا نفسم فروتن شده یا همچنان سنگدل و خشن است؟ آیا مردم را دوست دارم یا از آنان بیزارم؟ آیا جسمم سبک‌تر شده است یا تغییر نکرده است؟ آیا زبانم پاک شده است؟ آیا هنگام سخن گفتن می‌اندیشم و مقید هستم؟ آیا خداوند از سخنی که به زبان می‌آورم، راضی است یا خیر؟ یا همچنان مثل پیش از ماه رمضانم؟ معیار ما، معیاری ملموس است. اگر منصف باشیم، می‌توانیم بگوییم قدمی به پیش نهاده‌ایم یا خیر. قلب هر کدام از ما و عمل هر کدام از ما آینه آینده است. آینه‌ای است برای روز قیامت.
از همین رو در هنگامه‌ای حساس قرار داریم؛ دو دهه از ماه مبارک سپری شده و یک دهه از آن باقی‌ است. پایان ماه و امتحان و سرانجام این آزمون نزدیک است. هنگامه‌ای حساس است. در این موقعیت حساس در ادعیه هر شب از شب‌های دهه آخر ماه مبارک توسلات و تضرعاتی، مشاهده می‌کنیم: «الهی! وَاَعوذُ بِوَجهِکَ الکَریم وَ جَلالِکَ العَظیمِ، اَن تَنَقضی عَنّا ایّام شهرِ رَمضانَ و لَیالیهِ، وَلَک قِبَلَنا ذَنبٌ، او تَبِعه تُعَذّبُنا عَلَیها»
در نیایشی دیگر آمده است: «اللهم اِن کُنتَ رَضَینتَ عَنّا فِی هَذا الشَّهرِ» (خداوندا، اگر از ما در این ماه راضی بوده‌ای). خداوند متعال را قسم می‌دهد: فَأَسأَلُک بِما سَأَلَک بِه مَلائِکَتُکَ المُقرَّبون، وانبیاؤَکَ المُرسَلُونَ، وَ عِبادُکَ الصّالِحُونَ، اِن کُنتَ رَضیتَ عَنّا فِی هَذا الشَّهرِ، فَاز عنا رِضاً، وان لم تکن رَضیت عَنّا، فَمِن الآنَ، فَارضَ عَنّا.» (از تو می‌خوا��م به حق آنچه ملائک نزدیک و پیامبرانت و بندگان شایسته‌ات تو را به حق آن می‌خوانند، که اگر در این ماه از ما راضی بوده‌ای، بر رضایتت از ما بیفزا و اگر از ما راضی نبوده‌ای، از هم‌اکنون از ما راضی باش.)
چرا در ادعیه و احادیث، هر شب و روز، این مسئله را به ما یادآوری می‌کنند؟در ادعیه روزهای ماه مبارک هم همین تعبیر آمده است: «اِن کنتَ رِضیتَ عَنا...» چرا این ادعیه دهه آخر ماه مبارک را به ما یادآوری می‌کنند؟
می‌خواهند بگویند ای مردم! ای روزه‌داران! ای مؤمنان! پایان فرصت نزدیک است، پیش روی شما فرصت‌هایی بود که به شماره نمی‌آید، در ضیافت الهی بودید، ناز پرورده خدا بودید، اعمالتان پذیرفته خدا بود، همه فرصت‌ها برای شما فراهم بود، اگر بهره نبرده‌اید، بدبختی شماست. این از نابختیاری انسان است، اگر از این ماه استفاده نکند.
هم‌اکنون دو دهه گذشته است. آیا ما استفاده کرده‌ایم؟ ادعیه، روز و شب به ما یادآوری می‌کنند که ای مؤمن، ماه پایان یافت، هوشیار باش. آماده باش، بی‌شک انسان مؤمن فرصت را از کف نمی‌دهد، به‌ویژه آنکه ما سرنوشتمان در آینده را نمی‌دانیم. و خصوصاً فرصت‌هایی که خداوند در این روزها برای ما فراهم آورده، فرصت‌هایی کمیاب است.
این روزها با روزها و شب‌های قدر و روزها و