« ﴿ وَ لاَ تُطِعْ مِنْهُمْ آثِماً أَوْ کَفُوراً ﴾ .»[383]
در اسلام صبر کردن به این معناست: تندی و خشونت به وقت خود و نرمش و مهربانی به وقت خود.
بنابراین، ماه رمضان، ماه عبادت است ولی عبادت، تنها نماز نیست. عبادت یعنی نماز در محراب و شمشیر در میدان. شمشیر زدن در میدان نبرد، حقیقتاً نماز است. محراب مسلمان از میدان نبرد او جدا نیست. چرا محل نماز را محراب مینامند؟ محراب یعنی ابزار حرب (جنگ) در تفسیر آیه « ﴿ خُذُوا زِینَتَکُمْ عِنْدَ کُلِّ مَسْجِد ﴾ »[384] زینت به معنای اسلحه است، نه عطر و زیورآلات. عطر و زیورآلات مخصوص زنان است و در اسلام زن وجود ندارد! به اصطلاح متعارف، حتی زنان مسلمان نیز مرد هستند. پس زینت در آیه « ﴿ خُذُوا زِینَتَکُمْ عِنْدَ کُلِّ مَسْجِد ﴾ » به معنای سلاح است.
بنابراین، بر همه لبنانیان و بر نماینده آنها یعنی دولت واجب است [که به جنوب کمک کنند] من وظیفه دارم که دولت را به هر قیمتی به این کار وادار کنم. اما وظیفه شما مردم جنوب نیز این است که برای نبرد آماده شوید، برای تحمل سختیها در راه کرامت خود و کرامت امت خود و برای تأمین آینده خود و فرزندانتان باید آماده شوید. هرچه میخواهد بشود!
خدا برای ما اینگونه خواسته است. باید صبر پیشه کنیم و تحمل داشته باشیم و در ساختن آینده مشارکت کنیم و با بردباری و با نیت خشنودی خداوند متعال، با سرنوشت روبهرو شویم و همچون یاران امام حسین(ع) بگوییم: مرگ یک بار بیشتر نیست: چیزی جز یک لح��ه نیست که پس از آن خود را در بهشت مییابیم. ما به چنین آینده و سرنوشتی ایمان داریم. ما به بهشت و جهنم ایمان داریم. مرگ برای مؤمن لذتبخش و جذاب است، زیرا کلید ورود به بهشت است. فرزندان و نوادگانمان نیز [پس از ما] خدا را دارند.
مبنای ما این است. اوضاعی که این روزها در آن به سر میبریم، سرنوشتی است که باید برای رویارویی با آن آماده شویم. این همان آینده و تقدیری است که در ماه رمضان و در شبهای قدر و شبهای ماه رمضان و هنگام نماز و روزه برای آن آماده میشویم.
از خدا میخواهیم که ما را در به دوش کشیدن این مسئولیت یاری کند. از خدا میخواهیم که به ما بردباری و ایستادگی و قدرت عطا کند. از خدا میخواهیم که یاد پدران و نیاکان ما را در دلهایمان زنده کند و خون امام علی بن ابیطالب(ع) و امام حسین(ع) و دیگر ائمه و قهرمانان اسلام را در رگهایمان به گردش در آورد. در ماه رمضان فرصت ارزشمندی داریم برای بازگشت به آن خاطرات شکوهمند و آن صحنههای باکرامت و شرافت که جایگاه اعراب را در دنیا بالا برد. اگر آن افتخارات نبود، آنان چه ارزشی در دنیا داشتند؟ باید در حد توان بازگردیم و از نو بسازیم. از ما چیزی بیش از فداکاری و تقدیمِ همه آنچه داریم، انتظار نمیرود. همین. مرگ و زندگی به دست خداست. مرگ شرافتمندانه، خود یک سلاح است. آیا قدرت امام حسین و یارا��ش با دشمن برابری میکرد؟ اصلاً. آنها، هم از نظر تعداد و هم از نظر تجهیزات و هم از نظر موقعیت، ضعیفتر از دشمن بودند، ولی ایستادند و پیروز شدند. امام حسین با مرگ خود پیروز شد. اندیشه امام حسین در اثر شهادت او پیروز شد. یاران او نیز در راه
[383]. «و از هیچ گناهکار یا ناسپاسی اطاعت مکن.» (انسان، 24)
[384]. «به هنگام هر عبادت زینت خود را بردارید.» (اعراف، 31)