ما احاطه نداشته باشد؟ در مغازه و در مزرعه و در غربت و در وطن چطور؟ او با ماست هر کجا که باشیم. پس چرا ما همیشه با او نباشیم. چرا او را فراموش می‏کنیم. می‏توانیم در همه کارهایمان او را قصد کنیم و او نیز از ما می‏‏پذیرد. هریک از ما می‏تواند کاری کند که زندگی‏اش از ابتدا تا هنگام مرگ یک سجده باشد. آیا این زیباترین نوع زندگی نیست؟ آیا این زندگی سودمندتر نیست؟ با این نگاه، انسان آرامش می‏یابد، رنج نمی‏برد، زیاد از دیگران توقع و انتظار ندارد، زیاد از دیگران کینه به دل نمی‏گیرد، دل او پاک و باصفا می‏شود و از کار و تلاش بسیار خسته نمی‏شود.
پیامبر(ص) فرموده‏اند و از امام حسین(ع) نیز نقل شده است که «مصیبت بر من آسان است، زیرا در برابر چشمان توست؛ چشمانی که به خواب نمی‏رود.» وقتی به شخصی ستمی می‏شود و او احساس می‏کند و می‏داند که خدا او را می‏بیند، دیگر نمی‏ترسد، زیرا خود را در برابر چشمان خداوند، که هرگز به خواب نمی‏رود، می‏بیند و از این رو، تلخی ظلم و ستم را احساس نمی‏کند، درد کینه‏توزی دیگران را احساس نمی‏کند، دیگر زیاد کینه نمی‏ورزد، از کار خود خسته نمی‏شود، و سختی هجرت و غربت او را درمانده نمی‏کند. وقتی همه کارها رنگ عبادت پیدا کند، انسان آرامش بسیاری می‏یابد.
این نوع نگرش، آثار و نتایج دیگری نیز دارد. ادامه دهیم؟
ادامه دهید، جناب امام.
الآن ساعت چند است؟ ده و نیم؟
ادامه دهید، جناب امام.
ان‌شاء‌الله شب آینده و شب‏های آینده، جلساتی معنوی به همین شکل خواهیم داشت. شب همگی به خیر. موفق باشید.