بر��دران، در این بحث‌های ارزشمند، بسیار شنیده‌اید، ما وقتی احساس می‌کنیم که خطر یهود مهم‌ترین خطر در زندگی ماست، قبل از هرچیز منتظر فرمان جهاد هستیم، اما باید بگویم که این جهاد نیست، دفاع است. ما دنبال جهاد نیستیم، بلکه می‌خواهیم از خودمان دفاع کنیم. آیا در معرض خطر نیستیم؟ آیا دین و کشور و سرزمین ما در خطر نیست؟ خطر واقع شده و ما را غافل‌گیر کرده است. باید آماده شویم و تلاش کنیم. باید همه توان خود را بسیج کنیم.‌‌ باید زبان و دست و قلب و فکرمان را به‌کار بگیریم. باید همه نیروهای موجود را به کار بگیریم. باید نیرو‌های اسلامی و مسیحی را و نیرو‌های انسانی را که نیتشان پاک است، بسیج کنیم. باید همه انسان‌های آزاده جهان را بسیج کنیم و از هیچ تلاشی فروگذار نکنیم.
برادران، ما همیشه این سخنان را می‌گوییم و می‌شنویم، ولی امروز آن‌ را لمس می‌کنیم. این خطر و آینده تیره و تار را لمس می‌کنیم. پیش از هرچیز و بدون آنکه منتظر آرا و افکار و تجلیل‌های این و آن باشیم، باید در هر ساعت و هر روز و هر هفته و هر ماه و هر سال از خودمان بپرسیم: برای مسئله فلسطین چه کرده‌ایم؟ در قبال این مشکل که آینده ما و فرزندانمان را تهدید می‌کند، کدام یک از وظایف خود را انجام داده‌ایم؟ باید از خودمان سؤال کنیم.
برادران، ما نمی‌توانیم با محول کردن کارها و مسئ��لیت‌ها به یکدیگر، از این خطر نجات پیدا کنیم. اینکه رهبران مقاومت را تشویق کنیم و از آنان اعلام حمایت ‌کنیم کافی نیست. خودمان چه کمکی می‌کنیم؟ تشویق و تحریک کردن کافی نیست. خودمان چه خدمتی کرده‌ایم؟ آیا همه توان ما این است؟
برادران، ما وظایف بسیار بسیار فراوانی داریم. همان‌طور که شنیده‌اید، تنها راه تغییر و تبدیل انسان به انسانی سالم، تقویت ایمان است تا در سایه آن، بتوانیم همه توان‌ خود را در راه حل این مشکل و آزادسازی فلسطین بسیج کنیم.
ما در این مکان و بعد از شنیدن این سخنرانی، مطالباتی روشن داریم که روشن‌ترین و مهم‌ترین مسئولیت‌های ماست. از رهبران و سازمان‌ها و احزاب و مجموعه‌ها و تک‌تک شما می‌خواهیم تا به ضروری‌ترین و مهم‌ترین وظیفه خود عمل کنید و در راه خدمت به مسئله فلسطین متحد شوید و توان خود را صرف ضربه زدن به یکدیگر نکنید.
برادران، شکی نیست که در جامعه‌ و کشور، اختلاف‌های فکری و تفاوت‌های نگرشی وجود دارد و همان‌طور که می‌دانید، جامعه ما هم همین‌گونه است، ولی باید اولین و مهم‌ترین و شدیدترین خطر را مدنظر قرار دهیم و به فکر رفع آن باشیم و بعد از رفع آن به سراغ دیگر خطرهایی برویم که نسبت به اولی اهمیت کمتری دارند.
چه می‌شد اگر همه رهبران و تشکیلات و جمعیت‌ها و احزاب و نیروها با یکدیگر هماهنگ و متحد می‌شدند و همه توان خود را برای حل این مسئله و چاره‌جویی برای رفع این معضل متمرکز می‌کردند؟ می‌گویند هماهنگی فعالیت‌های مقاومت فلسطین با سیاست‌های کشورهای عربی ممکن نیست. به نظر من این اشتباه است و به‌راحتی می‌توان این هماهنگی را به وجود آورد، البته اگر بخواهند؛ می‌گویند که مسئله فلسطین را باید به خود فلسطینیان واگذار کرد و حاکمان [کشورهای عربی] مستقیماً وارد عمل نشوند. بدین‌ترتیب، همه می‌توانند نقش خود را در قبال این مسئله ایفا کنند.