اجتماعات نمی‌‌توان بهره برد و نمی‌‌توان در آن‌ها به بحث و گفت‌وگو پرداخت؟
این اجتماع تنها در میان ما برگزار نمی‌‌شود. این روزها در هر کشور و هر نقطه و هر منطقه‌‌ای در جهان اجتماعات بسیاری برای امام حسین(ع) برپا می‌‌شود. همان‌طور که گفتم من شاهد مراسم گسترده‌‌ و بزرگی در سنگال، دوردست‌‌ترین نقطه در غرب آفریقا بوده‌‌ام. در هامبورگ، دورترین نقطه در شرق اروپا، نیز دیده‌‌ام که برای امام حسین مراسمی برپا می‌‌شود. من دعوت‌‌نامه‌‌هایی برای مراسم‌‌های مشابه در گوشه و کنار جهان دریافت کرده‌‌ام، ازجمله در روسیه و ژاپن و حتی در آمریکا. این مراسم‌‌های خودجوش دوره‌‌ای و باشکوه به‌گونه‌‌ای است که هر‌کس در آن شرکت نکند احساس کمبود می��کند. الان نیز هریک از ما اگر در مراسم عاشورا حاضر نباشد، احساس کمبود و خلأ می‌‌کند. انسان در هر کجا که باشد می‌‌خواهد در این مراسم شرکت کند و به سخنان امام حسین و مصائب کربلا گوش دهد. این، سرمایه‌‌ای بزرگ و بی‌‌نظیر است.
ما برای چه گردهم می‌‌آییم؟ اگر بزرگان و پیشگامانِ این‌گونه اجتماعات، در حد و اندازه خود این اجتماعات باشند، این اجتماعات اهداف و نتایجی دارد. ولی اگر ناتوان و ناامید باشند و نتوانند از این سرمایه بهره‌‌برداری کنند، کوتاهی از جانب آنان است، نه از جانب مردم و نه از جانب امام حسین(ع). این درمورد اصل این‌گونه اجتماعات. اما از نظر روحیه نیز روحیه‌‌ای که در میان شرکت‌‌کنندگان در مراسم حسینی وجود دارد، در بین شرکت‌‌کنندگان در هیچ اجتماع دیگری مشاهده نمی‌‌شود.
ما این حقیقت را چند سال قبل تجربه کردیم. مراسم را صـبح زود آغاز کردیم و سخنرانان و شاعران صحبت کردند و مقتل‌‌خوانی نیز صورت گرفت و در ساعت ده مراسم پایان یافت. زیارت‌نامه نیز خواندیم و با زبان حال گفتیم که جلسه پایان یافته است، بروید، ولی دیدیم مردم همچنان در مراسم نشسته‌‌اند. با وجود آنکه سه یا چهار ساعت در گرما و در جای تنگ نشسته بودند و هیچ‌گونه پذیرایی در کار نبود، ولی با این حال، آمادگی و اشتیاق روحی در آنان وجود داشت. بنابراین، کیفی�� مراسم و روحیه شرکت‌‌کنندگان در مراسم‌‌ حسینی نیز در حد اعلی و بلکه بالاتر است. طبیعی است که در این‌گونه اجتماعات پرشور و در برابر این روحیه‌‌های پاک و بانشاط، سیره امام حسین و مقتل ایشان خوانده شود. اینجاست که به نکته شگفت‌‌انگیز واقعه کربلا می‌‌رسیم: بخشش و عطای حسینی. سطر سطر واقعه کربلا درس و عبرت و هدایتگری است. ما از این جهت خداوند را شکرگزاریم و بر حسین(ع) درود می‌‌فرستیم که بستر را برای ما فراهم کرد و این سرمایه عظیم از یاد و نام خود را به ما عطا فرمود.
برادران عزیز، اگر ما از این نعمت و این سرمایه بهره نگیریم گناهی دوچندان مرتکب شده‌ایم. اگر انسان دارو و ابزار درمان نداشته باشد و به سبب بیماری بمیرد هیچ سرزنشی بر او نیست. ولی اگر ابزار درمان را در اختیار داشته باشد، ولی خود را درمان نکند و بمیرد، فردی بیچاره و محروم شمرده می‌‌شود. کسی را که در بیابان از تشنگی می‌‌میرد، سرزنش نمی‌‌کنند، ولی کسی که تا کنار آب می‌‌آید و به آن نگاه هم می‌‌کند، ولی از آن نمی‌‌نوشد و از تشنگی می‌‌میرد، فردی احمق است و ما او را انسان نمی‌‌نامیم. در‌مورد سرمایه حسینی و مکتب حسینی نیز همین‌طور است. اگر ما از این سرمایه عظیم، از این اجتماعات پرشور، از این روحیه موجود در میان