برای خواسته‌‌ها و تمایلات و شهوات و نیازهای او نبود بلکه به فرمان خدا حرکت می‌‌کرد و با نهی او از حرکت می‌‌ایستاد. بنابراین، اگر خدا دست داشت - و روشن است که او دست ندارد - اگر دست داشت، همان کاری را می‌‌کرد که علی(ع) کرد. از این رو، می‌‌گوییم علی(ع) دست خداست.
امام حسین(ع) را نیز از همین رو خون خدا می‌‌نامیم. چرا خون خدا می‌‌نامیم؟ چون اگر خدا فرزندی داشت، در همان راهی کشته می‌‌شد که امام حسین(ع) کشته شد. اگر خدا طرف‌داران و خویشان و اعوان و انصاری داشت، همین‌گونه عمل می‌‌کردند. اگر خدا خود می‌‌خواست وارد میدان شود همان زمانی وارد می‌‌شد که حسین(ع) وارد میدان شد. نبرد امام حسین کاملاً برای خدا بود و هیچ‌گونه ناخالصی و هیچ امر غیر خدایی در آن وجود نداشت. از این روست که می‌‌گوییم: «سلام بر تو ای خون خدا و ای پسر خون خدا.»
جنگ امام حسین(ع) جنگی بـود که از نظـر کمّـی و کیفـی و از نظر اهداف و اوضاع و همه ابعاد، در حد اعلا قرار دارد. تعبیری که از امام حسن(ع) به نقل از رسول‌خدا(ص) گفته شده است که «لا یوم کیومک یا اباعبداللّه» (هیچ زمان اوضاعی مانند زمان و اوضاع تو ای اباعبداللّه نیست.) به این معناست که هیچ روزی در دنیا به مقام و جایگاه روز عاشورا نمی‌‌رسد؛ روزی که امام حسین(ع) در برابر روزگار و زمان و مکان و در برابر همه جوانب حق و در برابر همه امت‌ها، سخاوتمندانه‌‌ترین چیزی که یک انسان می‌‌تواند تقدی�� کند، فدا کرد. از این رو، اگر ما خسته و درمانده شویم و از چیزی احساس آزردگی کنیم، هیچ گلایه‌‌ای نمی‌‌کنیم، به‌ویژه آنکه ما گردهم آمده‌‌ایم تا یاد و نام امام حسین را گرامی بداریم و این، هدف بزرگ و ارزشمندی است.
ما هر سال برای گرامیداشت یاد امام گردهم می‌‌آییم. این کار درستی است، ولی آیا ما در اجتماعات خود به امام حسین چیزی می‌‌دهیم یا از ایشان چیزی می‌‌گیریم؟ من بر این عقیده‌‌ام که ما گردهم می‌‌آییم تا از امام حسین چیز تازه‌‌‌‌ای بگیریم، چون ما در مکتب امام حسین، در مکتب عاشورا، در مکتب کربلا گردهم می‌‌آییم و به پندها و درس‌ها و آنچه عواطف ما را برمی‌‌انگیزد، گوش می‌‌دهیم تا خونمان را به جوش آورد و راه را دوباره برای ما روشن کند. پس ما در هر اجتماعی که برای امام حسین شرکت می‌‌کنیم چیزی تازه برای خود برمی‌‌گیریم و چیزی به امام حسین نمی‌‌دهیم. امام حسین از ما چیزی نمی‌‌خواهد. خداوند متعال او را از مزد و پاداش مردم بی‌‌نیاز ساخته است. ما گردهم می‌‌آییم تا دوباره چیزی برای خود برگیریم. از این رو، می‌توانیم بگوییم امام حسین برای این امت و برای همه انسانیت فداکاری بزرگی کرد. فداکاری او تنها الهام‌‌بخش و حرکت‌‌آفرین نبود، بلکه حتی نام و یاد جاویدان او در تاریخ دستاوردهای فراوانی برای این امت در پی داشته است.
برادران، کیست که این سرمایه حسینی را در اختیار داشته باشد؟ اندکی به وضع خود توجه کنید. چه کسی شما را به این جلسه دعوت کرده است؟ چه کسی برای شما دعوتنامه فرستاده و وسیله رفت‌و‌آمد فراهم کرده است تا به اینجا بیایید؟ آیا در این مراسم به شما غذا و نوشیدنی و سیگار می‌‌دهند؟ نه، شما خود به اینجا آمده‌‌اید و این اجتماع عظیم را پدید آورده‌‌اید. آیا این سرمایه‌‌ای بزرگ برای امت نیست که می‌‌توان به کمک آن مشکلات را حل کرد و مسائل آن را مورد بحث و بررسی قرار داد؟ آیا از این