منبع: نوار صوتی موجود در آرشیو مرکز تحقیقاتی امام صدر
متن این سخنرانی در کتاب سفر شهادت درج شده است.
( بسم‌الله الرحمن الرحیم )
عظم اللّه أجورنا و أجورکم بمصابنا بـ«الحسین»(ع) و جعلنا من الطالبین بثأره و العاملین لتحقیق اهدافه.
السلام علیک یا أبا‌عبداللّه؛
و علی الأرواح التی حلّت بفنائک؛
علیکم منی سلام‌اللّه أبداً ما بقیت و بقی اللیل و النهار؛
و لا‌جعله اللّه آخر العهد منی لزیارتکم؛
السلام علی الحسین؛
و علی علی‌بن‌الحسین؛
و علی أولاد‌الحسین؛
و علی أصحاب‌الحسین.
امـام حسین(ع) بخشش فراوانی بـرای بشـریت داشـته اسـت. او جان خود و جان همه فرزندان و خویشان و دوستان خود را در راه پاسداری از حق فدا کرد و هیچ پاداش و سپاسی بابت آن طلب نکرد. انسانی که فداکاری می‌‌کند، گاه فداکاری او از سر ماجراجویی است و برای رسیدن به حکومت و ریاست به پا می‌‌خیزد و خود را به خطر می‌‌اندازد. می‌‌گوید یا کشته می‌‌شوم، یا پیروز می‌‌شوم و به حکومت و پادشاهی می‌‌رسم.
ارزش این فداکاری همان پاداشی است که انسـان در برابـر آن می‌‌گیرد. اگر پیروز شد، به هدفش می‌‌رسد و اگر کشته شد، چون ماجراجویی کرده، نمی‌‌تواند از کسی طلبکار باشد. امام حسین(ع) با چنین محاسبه‌‌ای وارد میدان جنگ نشد، زیرا همان‌طور که شنیده‌‌ایم و می‌‌دانیم، از همان ابتدا می‌‌دانست که وارد نبردی نابرابر می‌‌شود و سرانجام کشته خواهد شد.
گاه نیز انسان وارد جنگ می‌‌شود و خود را فدا می‌‌کند تا برای خانواده و فرزندانش عزت و افتخاری کسب کند. این نیز نوعی فداکاری است، ولی ناقص است. جان خود را فدا می‌‌کند تا برای خانواده و فرزندانش عزت و افتخار کسب کند.
امام حسین(ع) با این نگاه نیز وارد صحنه نشد، زیرا همه کسانی که همراه ایشان در کربلا بودند فدا شدند. امام آنان را پیش از خود فدا کرد و با چشم خود شاهد کشته شدن فرزندان و برادران و خویشان و دوستان و همه خاندان خود بود. بنابراین، پس از خود کسی را نداشت تا برای او افتخار کسب کند. همه آنان را فدا کرده بود. شاید بگویید علی‌بن‌الحسین، زین‌‌العابدین(ع)، ��شته نشد و امام برای بعد از خود، او را داشت. پاسخ این است که علی‌بن‌الحسین به سبب شدت بیماری، گویا اصلا زنده نبود. او به سبب آنکه نمی‌‌توانست بر روی پاهایش بایستد در جنگ شرکت نکرد.
درمورد کسانی که امام را همراهی نکرده و در جنگ شرکت نکرده بودند نیز باید گفت که امام حسین(ع) آنان را به‌مثابه اهل و خویش خود نمی‌‌پذیرد، همچنان‌که وقتی همه اهل‌بیت خود را بر سر دو راهی قرار داد، خطاب به همه خاندان عبدالمطلب آشکارا گفت: هرکس از شما به همراه من از مکه خارج شود به شهادت می‌‌رسد و هرکس نیاید هرگز به پیروزی و رستگاری دست نخواهد