منبع: این متن مقدمه‏ای است که امام موسی صدر بر کتاب معنی حدیث الغدیر، اثر آیت‏الله سید مرتضی خسروشاهی نوشته است. چاپ دوم این کتاب در سال 1398 قمری در قم منتشر شد.
متن این سخنرانی در کتاب انسان آسمان نیز درج شده است.

پیامبر(ص) در سـال دهم هجری از حجةالـوداع بـازگشت. وقتـی بـه جُحفه که راه حجاج از یکدیگر جدا می‌شد، رسید، نزدیک برکه‌ای به نام خُم فرود آمد و به فرمان خدا همه حجاج را فراخواند. همگی، از هر مسیری، در برابر منبری که از بار شتران در زیر سایه درختی برای پیامبر ساخته بودند، گرد آمدند. آن روز پنجشنبه، هجدهم ذی‌الحجه بود.
پیامبر در برابر جمعیت ایستاد و خطبه خواند و فرمود: «... نزدیک است که فراخوانده شوم و من نیز آن را می‌پذیرم. من مسئولم و شما نیز مسئولید. چه می‌گویید؟» گفتند: «گواهی می‌دهیم که تو رسالتت را ابلاغ کردی و خیرخواه بودی و مجاهده کردی. خداوند به تو پاداش نیک دهد.» پیامبر فرمود: «آیا گواهی نمی‌دهید که معبودی جز الله نیست و محمد بنده و فرستاده اوست و بهشت او حق است، جهنم او حق است، مرگ حق است و روز رستاخیز به پا خواهد شد و تردید در آن نیست و خداوند کسانی را که در قبرها هستند، برخواهد انگیخت؟» گفتند: «آری، ای رسول خدا.» فرمود: «خدایا، گواه باش.» سپس فرمود: «پس بنگرید که چگونه پس از من با «ثقلین» (دو چیز گران‌بها) مواجه می‌شوید.» شخصی ندا داد: «ثقلین چیست؟» فرمود: «ثقل بزرگ‌تر کتاب خداست که یک طرف آن به خداوند متصل است و طرف دیگر در دستان شماست. پس به آن چنگ زنید تا گمراه نشوید. ثقلِ کوچک‌تر عترت و خاندان من است. و خداوندِ ریزبین و آگاه به من خبر داده است که این دو هرگز از یکدیگر جدا نمی‌شوند تا در کنار حوض بر من وارد شوند. پس از آنان پیشی نگیرید که هلاک می‌شوید و از آنان عقب نمانید که هلاک می‌شوید.» سپس دست علی را گرفت و بالا برد، به‌گونه‌ای که سفیدی زیر بغل هر دو نمایان شد و همه مردم او را شناختند. فرمود: «ای مردم، چه کسی به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است؟» گفتند: «خدا و رسول او داناترند.» فرمود: «خدا مولای من است و من مولای مؤمنان هستم و من به آنان از خودشان سزاوارترم. پس هرکه من مولای اویم، این علی مولای اوست.»
سپس فرمود: ��خدایا، هرکه را با او دوستی کند، دوست خود بدار، هرکه با او دشمنی کند، دشمن بدار و هرکه را به او محبت می‌ورزد، مشمول رحمت خود کن و هرکه را به او کینه می‌ورزد، مورد غضب خود قرار بده. هرکه بدو یاری کند، او را یاری کن و هرکه او را خوار سازد، او را خوار کن و حق را با او -‌ هر کجا باشد ‌- بگردان. کسانی که حاضرند این خبر را به آنان که غایب‌اند، برسانند.» و پیش از آنکه مردم پراکنده شوند، این آیه نازل شد: « ﴿ الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الاسْلاَمَ دِینًا ﴾ .»[172] پیامبر سپس فرمود: «خدا را بزرگ می‌داریم به سبب کامل کردن دین و تمام