معانی میلاد و هجرت پیامبر (ص)
( بسمالله الرحمن الرحیم ) ، والحمدلله رب العالمین والصلاة والسلام علی خیر خلقه وخاتم رسله محمد وعلی انبیاء الله المرسلین وسلامالله علی آل بیته وصحبه الطاهرین ومن اتبعه�� باحسان الی یوم الدین.
پس از شنیدن این سخنان نورانی و در آغاز صحبتهایم، دوست دارم در پیشگاه خداوند شکرگزاری کنم و از کسانی که برای برپایی این مراسم روحافزا و برخوردار از نظم، در این مکان آراسته و پاکیزه تلاش کردند، قدردانی کنم، بهویژه در برابر حاضران که غالباً جوان هستند. آنها در این عصر و در این روزها برای بازگرداندن اعتماد به دلهای مؤمنان و برای ساختن آیندهای درخشان برای اسلام و مسلمانان تلاش میکنند. همهچیز در این مراسم تحسینبرانگیز و امیدوارکننده است. درود خداوند بر شما و بر رهبر و برادر شما که در خوشیها و ناخوشیها پیشگام شماست: برادر علامه شیخ حسن عوّاد. خدا ایشان را حفظ کند و موفق بدارد و جمع شما را پاینده نگه دارد و بر امثال شما بیفزاید.
ما در لبنان روز دوازدهم ربیع الاول را به مناسبت میلاد پیامبر(ص) جشن میگیریم. این روز به اتفاق تاریخنگاران سالروز هجرت پیامبر نیز هست. درباره تاریخ میلاد چند قول هست، ولی درباره تاریخ هجرت اتفاق نظر وجود دارد که پس از پایان ماه صفر آغاز شد. از همین رو، پیامبر(ص) در انتظار پایان ماه صفر بود و میگفت: «هرکس به من پایان ماه صفر را بشارت دهد، بهشت را به او بشارت میدهم.» بنابراین، سخن پیامبر به خاطر آن نبود که ماه صفر شوم است، آنگونه که ما تصور میکنیم. به فرموده امام علی(ع) «بر روزها عیبی نیست.» سخن پیامبر از آنجاست که خدا به پیامبر اذن داده بود که پس از پایان ماه صفر هجرت کند.
پیامبر هجرت کرد و به مکانی نزدیک شهر مدینه رسید و در آنجا منتظر ماند تا علی به همراه فواطم [فاطمه(س) دختر پیامبر و فاطمه بنت اسد، مادر امام علی(ع) و فاطمه دختر زبیر] برسند. این کار روز دوازدهم ماه ربیع الاول انجام شد. از این رو، تقاضا داریم در تبلیغات و مراسمها، مناسبت هجرت را نیز در کنار میلاد یادآوری کنیم، زیرا نزد مسلمانانِ نخستین و در پیشاپیش آنان امیر مؤمنان، علی(ع)، روز هجرت برترین روز در تاریخ مسلمانان بود. پیامبر(ص) هیچگاه نه روز تولد خود را جشن گرفت، نه روز بعثت را و نه روز هجرت را، زیرا همانطور که شنیدهاید، او خود را وقفِ ذات خدا کرده بود و خود را واسطهای برای آَشنا کردن مردم با خدا میدانست و هدف او خشنودی خدا و هدایت مردم به راهی بود که خدا میپسندد. او خود را و نامش را فراموش کرده بود. او هیچگاه دین خود را دین محمدی ننامید. او نه روز میلاد خود را جشن گرفت، نه روز بعثتش را و نه روز هجرتش را.
ولی مسلمانان وقتی خواستند برای خود تاریخی اصیل و اختصاصی داشته باشند، پس از بررسی و سنجش، روز هجرت را برگزیدند و این روز را بهترین روز شمردند. علت آن نیز روشن است: زیرا اسلام پیش از هجرت جنبه آمادهسازی داش��. اسلامِ قبل از هجرت، اسلامی فردی بود و پیامبر در محیطی غیراسلامی و جامعهای کافر زندگی میکرد که