امام در ادامه افزود: «جنبش أمل در برابر حملات مکرر اسرائیل به جنوب و در جلوگیری از صهیونیستیشدن نوار مرزی لبنان، تأثیر مهمی داشته و قربانیان و شهدای بسیاری تقدیم کرده است و به فضل خدا، روش ملیگرا، تحولخواه و خداباور خود را ادامه خواهد داد.»
ایشان در خصوص مسئولیت اعراب در قبال وقایع لبنان گفت:
«باتوجه به خطرها و تهدیداتی که وجود دارد و باتوجه به پیامدهای وقایع لبنان و بازتاب آن در دیگر کشورهای عربی، میتوان به مسئولیت بزرگ اعراب در قبال این تحولات پی برد. آنان در قبال لبنان در مقام برادر خود و در مقابل ملت لبنان و نتایج منفی حاصل از سقوط لبنان نیز مسئولاند.
در ابتدای گفتوگو، به نقشه بعدی اسرائیل یعنی ادعای حمایت از اقلیتها اشاره کردیم. چهبسا، بهزودی شاهد باشیم که اسرائیل بخواهد در جایگاه نیرویی سیاسی با نیروهای مخالف دولت در هریک از کشورهای عربی همکاری و ارتباط داشته باشد. البته، این در صورتی است که جهان عرب اقدام انور سادات در برابر اسرائیل را تکرار نکند و از مواضع خود عقب ننشیند، زیرا اگر خدای ناکرده کشورهای عربی باب رابطه با اسرائیل را بگشایند، دیگر اسرائیل مستقیماً حضور خواهد داشت و بر تمامی امور مربوط به توسعه، فرهنگ و آموزش و… احاطه خواهد یافت. اسرائیل در زمان غفلت و بیتوجهی اعراب زاده شد و هنگامی که اعراب به خطرهای ناشی از وجود آن پی بردند، اسرائیل ابزارهای گسترش نفوذ خود را تغییر داد و از سال 1948 میلادی تاکنون، بارها روش خود را تغییر داده و جلوتر از زمان حرکت کرده است. در حالی که متأسفانه اعراب در هر مرحله، هنگامی به جزئیات نقشه اسرائیل پی بردهاند که کار از کار گذشته بود و زمانی که آنها سرگرم زدودن آثار برجامانده از نقشههای قبلی اسرائیل بودند، اسرائیل خود را برای مرحله بعد آماده میکرد تا تجاوز جدیدی را آغاز کند، آن هم نه فقط به سرزمین، بلکه به همهچیز.
بهتازگی سخن از نقش اسرائیل در حفاظت از منابع انرژی یا جلوگیری از دسترسی کامل جهانیان به انرژی به میان آمده است. قضیه تغییر مسیر رود اردن به سوی صحرای نقب را که اسرائیل انجام داد، هنوز از یاد نبردهایم. کشورهای عربی پس از این اقدام گرد هم آمدند و تصمیم گرفتند که اسرائیل را از این کار بازدارند. اما این تصمیم زمانی اتخاذ شد که اسرائیل همه مقدمات کار را آماده کرده و به اجرا درآورده بود. سپس، اعراب تصمیم گرفتند که از ورود سرچشمه رود اردن به اسرائیل جلوگیری کنند و اسرائیل که آماده و مهیا بود به تجهیزات آنان حمله کرد و کشورهای عربی از موضع خود عقبنشینی کردند تا دستکم دیگر منابع آبی اطراف اسرائیل را برای خود حفظ کنند. تلاشهایی برای احداث سد لیطانی آغاز شد و اسرائیل از یکسو با این کار مخالفت کرد و از سوی دیگر، مزدوران خود را تحریک کرد تا شروع پروژه را به تعویق بیندازند. وضع به همین منوال ادامه داشت، تا جایی که اسرائیل بر تمامی سرچشمههای رود اردن احاطه یافت. این مسائل بیانکننده آن است که ما زمانی به فکر میافتیم که فرصت از دست رفته و فاجعه اتفاق افتاده است، در حالی که اسرائیل جلوتر از زمان حرکت میکند و برای مراحل پس از هر حادثه نیز برنامهریزی میکند. در اوضاع کنونی و در این شب