موضوع: مصاحبه مطبوعاتی - اهالی جنوب در اثر تجاوزهای فلسطینیان مأیوس شدهاند و اختلافات اعراب لبنان را در آستانه انفجار قرار داده است.
مکان و تاریخ: پاریس، نیمه فوریه 1978
مناسبت: در زمان حضور امام صدر در پاریس، مجله لو نوول آبزرواتور مصاحبهای با ایشان انجام داد.
منبع: مجله فرانسوی لو نوول آبزرواتور، 5/3/1978
بی گمان ، جنگ ما پایان ندارد. با وجود گذشت پانزده ماه از پایان نبردهای داخلی، لبنانیان درمانده احساس می کنند که بار دیگر به سوی جنگ داخلی در حرکت اند. چرا؟ زیرا ورود نیروهای سوریه هرچند آرامش را در کشور مستقر کرده، مشکلات را به شکل ریشه ای حل نکرده است. اکنون در لبنانی که حضور سوریه بر آن سایه افکنده، دو پرسش اساسی مطرح است:
یکی آنکه وضعیت مسیحیان چگونه خواهد بود؟
و دیگر آنکه اوضاع فلسطینیان چگونه خواهد بود؟
این دو پرسش در اوضاع کنونی با جدیت مطرح است؛ پرسش نخست در شمال کشور مطرح است، و دیگری در جنوب.
در شمال و به طور مشخص در بیروت، درگیری های شدیدی میان مسیحیان و سوری ها، که پیش از این با هم متحد بودند، رخ داده است. اکنون مسیحیان بیم دارند که به شکلی بی سابقه تنها شوند. آیا سیاست سوریه که مسیحیان را به سوی ناامیدی سوق داده، درست بوده است؟ احتمالاً پاسخ منفی است. اما آنچه برای مسیحیان خطر بیشتری در بر دارد، این است که به متحد دورتر و خطرناک تری به نام اسرائیل گرایش پیدا کنند. بنابراین، باید چاره ای اندیشیده شود.
البته، اوضاع جنوب متفاوت است. از چندین ماه پیش مسیحیان تحت حمایت توپخانه های اسرائیلی، در روستاهای خود پناه گرفته اند و فلسطینی ها هم در مواضع خود اردو زده اند. عامل جدیدی پیش آمده است: اکنون روستاییان شیعه در برابر فلسطینی ها صف آرایی کرده اند. به راستی چگونه است که در دشوارترین اوضاع، چنین شکافی در صفوف مسلمانان پدید آمد و چرا دقیقاً حالا چنین شده است؟
امام موسی صدر رهبر شیعیان در مصاحبه ای که با خبرنگار ما، دنیز مراد، انجام داد، خود نیز به این نکته اذعان داشت که اکنون همچون گذشته بر پیروان خود تسلط کامل ندارد. در واقع، چنین به نظر می رسد که واکنش شدید شیعیان، واکنش به تجمع روزافزون و پرشمار فلسطینیان در جنوب لبنان است. این حضور و تجمع فلسطینیان، نه فقط «نظامی» بلکه «غیرنظامی» هم بوده است. فلسطینی ها در جنوب به فروش زمین روی آورده اند. روزنامه بیروتی لوروی تصاویری از قول نامه های فروش اراضی را منتشر کرده است. آیا این امر به معنای آن است که فلسطینی ها در تلاش اند تا در منطقه ای که بیشترین شمار مبارزان فلسطینی حضور دارند، جای پای خود را محکم کنند و علاوه بر آن ، باتوجه به اینکه بندر صور حالا تحت کنترل آن هاست ، راهی به دریا بیابند؟
