موضوع: گفت‌وگوی مطبوعاتی – دخالت فلسطینیان در امور داخلی لبنان مانع وفاق داخلی است

مکان و تاریخ: بیروت، 17/2/1978

مناسبت: افزایش تنش در جنوب در اثر حملات اسرائیل و تجاوزهای فلسطینیان به مردم جنوب

منابع: روزنامه الأحرار

امام موسی صدر علی رغم آنکه شخصیت بزرگ دینی است، نقش و بلکه نقش های سیاسی مهمی در عرصه سیاسی لبنان ایفا می کند.

با توجه به آنچه در خاک جنوب می گذرد و با توجه به تجاوزهای فراوان فلسطینیان که اهالی جنوب را به تنگ آورده است، اهمیت ملاقات با امام صدر بُعد تازه ای به خود می گیرد.

روزنامه الأحرار با امام ملاقات کرد تا همه ابعاد حقیقی نقش او را قبل و بعد از حوادث و در طی آن، آشکار کند.

این ملاقات برای روشنگری بود، نه برای محاکمه. جزئیات ملاقات در زیر آمده است:

حضرت امام، مسیحیان در ابتدا از شما حتی فراتر از بزرگان دینی خود استقبال کردند و برای نمونه می توان به استقبال از شما در زحله اشاره کرد که مسیحیان به شما به مثابه نجات بخش نگاه می کردند؛ تا اینکه حادثه بعلبک (شیخ عثمان) رخ داد و ده ها نفر از طرفداران شما که در حال آموزش کار با اسلحه زیر نظر نیروهای مقاومت فلسطین بودند، کشته شدند. از آن پس محبوبیت شما در محافل مسیحی کاهش یافت. آیا ممکن است درباره آن دوره برای ما روشنگری کنید؟ و چطور شما از رهبری که مسیحیان با احترام و تکریم بر گرد او حلقه زده بودند، به شخصی تبدیل شدید که از او رو برتافتند، به خصوص که شما می گفتید: «اسحله زینت مردان است»؟

آن استقبال از سرِ منت یا بخشش نبود، چراکه چنین برخوردی از ملتی آگاه و جماعتی فرهیخته به دور است. علت آن اندیشه‌های دینی متجدد و پیشرفته‌ای بود که در نوشته‌ها و سخنرانی‌های من مطرح می‌شد و با شیوه‌ای علمی، صلاحیت و شایستگی دین را برای زندگی اثبات می‌کرد. دین در درجه اول، زندگی فردی و اجتماعی انسان بر روی زمین را ساماندهی می‌کند و زندگی پس از مرگ، نتیجه تعامل انسان و هستی است. این شیوه از ارشاد دینی، سودمند و پسندیده بود، به‌ویژه آنکه در اندیشه‌هایی که مطرح می‌کردم، آزاداندیشی اصولی و مستند به منابع وجود داشت و ناشی از بی‌اعتنایی به تعهدات دینی نبود. این نگرش به نوبه خود برای منافع والای لبنان ضروری و سودمند بود.

رفتار روشن من نیز پشتوانه این اندیشه‌ها بود، زیرا من با همه و به‌خصوص عالمان دین، پیوندی تنگاتنگ داشتم و همه توانایی‌های دینی خود را در خدمت انسان قرار می‌دادم. من در این راه دشواری‌ها و رنج‌های داخلی را تحمل کردم و استقامت ورزیدم و به راه خود ادامه دادم تا اینکه مرجع بزرگ شیعیان جهان در آن زمان، آیت‌الله سید محسن حکیم،