مکان و تاریخ : بقاع - شهرک بیت شاما، 4/9/1977
مناسبت : مراسم گرامیداشت سالروز شهادت امام علی(ع) و جمع کمکهای مردمی برای تکمیل مدرسهای نمونه در شهرک.
منبع : آرشیو مجلس اعلای شیعیان؛ أمل و رسالة، شماره 16
متن
امام صدر در مراسم جمعآوری کمک برای تکمیل ساخت مدرسه شرکت کرد و پانزده هزار لیره لبنانی بدین منظور اهدا کرد. مراسم با تلاوت آیاتی از قرآن کریم با صدای حسن مصری آغاز شد. پیش از سخنرانی امام، بازرس تربیتی، استاد احمد حاطوم، سخنرانی زیبایی ایراد کرد که شبیه فریادی دردمندانه از گلوی فرهیختگان بااخلاص بود؛ فریادی که غربت و بیپناهی و میل فراوان برای خدمت به جامعه و امت در آن موج میزد. این سخنرانی، تحسین امام صدر را برانگیخت.
شرکت در این مراسم کمنظیر در نوع خود، یعنی بزرگداشت سالروز شهادت امام امیرالمؤمنین(ع) در ماه رمضان، مایه سعادت و افتخار من است و افزون بر آن، دردها و رنجهایم را تسکین میدهد. ثمره و نتیجه این مراسم، کامل شدن ساخت یک مدرسه است، یعنی بر دوش کشیدن مسئولیت در وضعیتی که مسئولان از آن شانه خالی کردهاند. کسانی که این کار را بر عهده گرفتهاند، معلمان و دوستان و خانوادههایشان هستند؛ کسانی که تا چندی پیش فرهنگ و معلمی و تدریس را مایه مباهات و اشرافیگری جدید و برتریجویی میدانستند و خود را طبقهای جدای از مردم میانگاشتند که باید جایگاهی بالاتر از امت داشته باشند، امروز آستین همت بالا زدهاند و با دست و زبان وارد عرصه سازندگی شدهاند. آنان آجرها را روی هم میچینند و بالا میروند و سپس دوستان خود را از اینجا و آنجا فرا میخوانند تا مأموریت خود را کامل کنند و پروژه خود را به اتمام برسانند. اینجاست که فرهنگ یتیم -بنا بر تعبیر استاد حاطوم- به فرهنگی اصیل و ریشهدار و مرتبط با سرنوشت امت و ملت آنان تبدیل میشود، چون بدون واسطه پدید میآید و با دستان آنان متبرک میشود، بدون آنکه نقش دستوردهنده داشته باشد.
این مراسم در نوع خود کمنظیر است، زیرا شباهت فراوانی میان شهادت امام و گرامیداشت یاد او و ساختن مدرسه به دست قشر تحصیلکرده وجود دارد. در حدیث شریفی به نقل از یکی از اصحاب امام جعفر صادق(ع) آمده است که امام(ع) در خانه خود مشغول تعمیر دیوار خانه بود که یکی از اصحاب امام وارد شد. شاید به یاد داشته باشید که تا چندی پیش خانهها و دیوارها را با گل تعمیر میکردیم؛ آب و خاک را با یکدیگر مخلوط میکردیم و من از نوجوانی به یاد دارم که یکی از کارهای کارگران ساختمانی این بود که آب را روی خاک میریختند و با پا آن را مخلوط میکردند تا سرشته شود و چسبندگی بیشتری پیدا کند و ساختمان محکمتر و بادوامتر شود. امام صادق(ع) در حال (مخلوط کردن گل با پا به جای