گام به گام با امام موسی صدر

جلد: 6
صفحه: 268

اظهارنظرها و بیانیه‌ها و قطع‌نامه‌ها و تحلیل‌های خود، بارها بر خطرهای پیش‌گفته و بر ضرورت آمادگی برای مقابله با آن‌ها تأکید کرده است، همچنان‌که در حوادث اخیر لبنان نیز موضع مقاومت فلسطین، پافشاری بر محدود کردن دامن? جنگ و محدود کردن آن بود و هم? آن‌هایی که در خلال حوادث با آن‌ها در تماس بودند، از این موضع آن‌ها اطلاع دارند.

مقاومت فلسطین به‌خاطر این موضع خود از تنش‌زایی‌ها و حملات ظالمان? راست‌گرایان تندرو رنج برد و گزافه‌گویی‌ها و مخالفت‌ها و اتهام‌افکنی‌های علنی و پنهانیِ چپ‌گرایی فکری و کودکانه را نیز تحمل کرد. حتی خود ابوعمار نیز به سازش‌کاری و خیانت متهم شد.

همچنین رهبر جنبش محرومان، امام صدر نیز از موج اتهام‌زنی و تردیدافکنی و تهمت‌های ظالمانه و مقاله‌های مسموم در روزنامه‌ها و نشریات راست‌گرا و نشریات حزبی و سخنانی که در محافل چپ‌گرایان تندرو گفته می‌شد، رنج برد.

گفتند: کجا رفت شعار «سلاح، زینت مردان است»؟ گویا باید اسلحه به روی هم‌وطن کشیده شود تا چشم دشمن روشن شود، در حالی که می‌دانیم این عبارت، حدیثی است در تفسیر آی? « خُذُواْ زِینَتَکُمْ عِندَ کُلِّ مَسْجِدٍ.»[97]

گفتند: چطور تجمع‌های مردمی خشمگین در بعلبک و صور به تحصن و دعوت به آرامش تبدیل شد؟

آن‌ها فراموش کرده‌اند که آن تجمع‌ها در اعتراض به حکومت ستمگر بود، نه برای رویارویی با هم‌وطنان. آن‌ها ندیده‌اند که قرآن کریم در توصیف یاران پیامبر(ص) می‌گوید: «أَشِدَّاء عَلَى الْکُفَّارِ رُحَمَاء بَیْنَهُمْ.»[98]

وقتی امام صدر به نشست 77 (معروف به کمیت? 77) دعوت کرد تا محور گفتمان ملی باشد و میهن را از گسستی نجات دهد که در نتیج? مطرح شدن شعار به انزوا کشاندن کتائب و پس از خلأ ناشی از حضور نداشتن دولت در صحنه به وجود آمده بود، آن‌ها زبان و قلم تیز خود را به سوی او نشانه گرفتند تا پل‌ها را خراب کنند و بدین‌ترتیب، کشور به وضع کنونی خود برسد. آن‌ها هنوز نیز اوضاع را به سوی انفجار سوق می‌دهند.

جای شگفتی نیست که گروه‌های مسلح وابسته به جناح راست، عابران بی‌گناه را تفتیش می‌کردند و وابستگی به جنبش و امام و شیعیان را گناهی نابخشودنی می‌شمردند.

در عین حال، چپ‌گرایان تندرو نیز سنگین‌ترین اتهام‌ها را به جنبش نسبت می‌دادند، به‌ویژه اتهام همدستی با جناح راست.

زمانی که پیکرهای پاک کسانی که از روی ستم و دشمنی کشته شده بودند، به سوی جنوب و بقاع برده می‌شد یا زمانی که اخبار ربوده شدن مردم مناطق، عواطف را تکان می‌داد، گروه دیگر پیش از رسیدن اجساد، خود را می‌رساندند تا مردم را بر ضد بی‌گناهانی دیگر تحریک کند. هم? این‌ها برای آن بود که این گروه بتواند نقش خود را ایفا و توطئه را عملی کند و اوضاع را بر ضد میهن و بر ضد مقاومت فلسطین بحرانی کند. در این اوضاع تنها کسی که سود می‌برد، اسرائیل است.

زمانی که امام در اعتراض به کشته شدن بی‌گناهان در شیاح و عین الرمانه و نبعه و سن الفیل


[97].?«زیورهای خود را در مقام هر عبادت به خود برگیرید.»(اعراف، 31)

[98].?بر کافران سخت گیر [و] با همدیگر مهربان‌اند.» (فتح، 29)