موضوع: پیام - ارزش رهبران به بخشش است و مواضع آنان، نه به شعار دادن و ابراز احساسات
مکان: ریاق -?حوش حالا- بقاع.
مناسبت: به مناسبت چهلمین روز شهادت شهدای عین البنیه، مراسم یادبودی برگزار شد. از آنجا که امام صدر نتوانست شخصاً در این مراسم شرکت کند، نامهای دربردارند? پیام خود به همین مناسبت ارسال کرد.
منبع: روزنام? السفیر بیروت، 18/8/1975.
بسم الله الرحمن الرحیم
ای روح پاک!
ای شهید عزیز! سلام بر شما! چقدر پاکید شما و چه مطهر است زمینی که در آن آرمیدهاید! کاش من نیز با شما بودم تا همراه با شما به رستگاری میرسیدم.
من پیامی را که شما در واپسین لحظه با خون پاک خود نوشتید، دریافتم و فضای حسینی را که در لحظ? ملاقات خود بدان اشاره کردید، مشاهده کردم و ندای دعوت حسین(ع) را شنیدم که زمان و مکان را درمینوردد و هم? موانع را در هم میشکند و میگوید: «ألا وَانَّ الدَّعِیَّ ابنَ الدَّعِیِّ قَد رَکَزَ بَیَنَ اثَنَتینَ بَینَ السِّلَّةِ وَ الذِّلَّةِ وَ هَیهاتَ مِنّا الذِّلَّةَ یَأبَی اللهُ وَرَسولُهُ وَالمُؤمِنُونَ وَحُجورٌ طابَت وَطَهُرَت وَ نُفُوسٌ حَمِیَّة وَاُنوفٌ أبِیّة مِن أن نُؤثَرِ طاعَةَ اللّئِامِ عَلی مَصارِعِ الِکرامِ.» (بدانید که آن دروغگوی دورغگو زاده مرا بر سر دو راهی گذاشته است که یا شمشیر بر کشم یا ذلّت را بپذیریم و هیهات که ما ذلت را بپذیریم. خداوند و رسول او و مؤمنان و دامنهای پاکی که در آن پرورش یافتیم و نفوس پر جمعیت و انسانهای استوار بر ما نمیپسندند که اطاعت فرومایگان را بر قتلگاه کریمان ترجیح دهیم.)
به این ندا گوش فرادادم و نشانههای عزت و افتخاری جدید را دیدم که در کشور پدیدار میشود. خداوند به شما پاداشی نیک دهد که این اراد? مؤمنانه را بر روی زمین عینیت بخشیدید و شالودهای استوار برای ساختن آیندهای شرافتمندانه بنا کردید.
شما ای زندگان، حرامزادگان را دیدید که شما را میان جنگ و ننگ مخیّر کردند و فرزندان غیور این کشور را ناتوان پنداشتند و تعرض به آنان را آسان شمردند و با سوءاستفاده از عقب نشستن حامیان مردم و مشغول شدن آنها به منافع ناچیزشان، به مرزها تجاوز کردند.
اسرائیل این دولت نامشروع، پیدرپی به جنوب عزیز ما تجاوز کرده و هر ساعتی که خواسته است، وارد خانه و کاشان? ما شده و کشته و ویران کرده و ربوده و سپس بازگشته است تا به جهانیان خدعهپذیر اعلام کند که میخواهد لبنانیان را تنبیه کند، زیرا آنان در کنار مردم قهرمان فلسطین ایستادهاند؛ مردمی که به ناحق از سرزمین خود رانده شدند و پس از انتظاری طولانی کوشیدند تا حقوق خود را باز پس گیرند و سرزمین مقدس خود را که پایگاهی برای تجاوزگری و گمراهسازی شده است، پاک کنند.
در آن سو و در برابر ستمهای فزاینده، نه حکومت اقدامی میکند و نه حامیان، حمایتی. آنچه هست، سرزنش و شماتت پیدرپی است و راکد کردن هم? مراکز حیات و فرار از مسئولیت و ایجاد شکاف
