بود، ولی از سال 1948، یعنی از زمان تأسیس دولت اسرائیل، اندک اندک نگرانی بر جنوب حکمفرما شد و اسرائیل در مرزهای لبنان تأسیسات کشاورزی و نظامی ساخت. از سوی دیگر، همان طور که میدانیم، اسرائیل از مرزهایی که سازمان ملل برای آن قرار داده، فراتر رفته است و همچنین 350 هزار پناهند?، فلسطینی که از سرزمین خود رانده شدهاند، جمعیت جنوب لبنان را افزایش دادهاند و همین احساس ناامنی را که دربار? آن صحبت میکنیم، در آن پدید آوردهاند.
از آن زمان، یعنی دقیقاً از سال 1948 تا 1967 فلسطینیان ملتی صلحجو بودند که از سازمانهای بینالمللی و دولتهای عربی انتظار داشتند راهحلی برای مشکل آنها بیابند، در حالی که اسرائیل در این مدت تجاوزهای خود را افزایش میداد، به گونهای که کشاورزی و مظاهر زندگی عادی در این منطقه متوقف شد و تعداد بسیاری از اهالی، بهویژه جوانان، ناگزیر به مهاجرت به آفریقا یا آمریکا یا بیروت یا برخی از کشورهای عربی شدند. پس از سال 1967 و با شکلگیری مقاومت مسلحان? فلسطین بر تعداد تجاوزهای اسرائیل افزوده شد.
اسرائیل به مناطقی که نه فلسطینیان در آن حضور دارند و نه مقاومت فلسطین، حمله میکند. اسرائیل تلاش کرد جنوب را به نوعی زمین سوخته تبدیل کند. بدینترتیب، این منطقه در رکودی حقیقی فرو رفت و چیزی نگذشت که نیمی از ساکنان آن کوچ کردند و بیشتر آنها اخیراً در حوم? بیروت اقامت گزیدهاند. آنهایی هم که در سرزمین خود ماندند، افزون بر فقر، میبایست با وضع روحی دشواری که ناشی از فشار تجاوزهای تهدیدگر اسرائیل است، دست به گریبان باشند. بدتر از آن، اینکه اسرائیل میکوشد در برابر افکارعمومی جهان، تجاوزهای خود را به بهان? وجود مقاومت فلسطین در این منطقه توجیه کند.
بدینترتیب، مردم جنوب دریافتهاند که هشت سال است قربانی تجاوزگری اسرائیل شدهاند، بدون آنکه کسی در دنیا به مشکل آنها اهمیت دهد.
این، نخستین عامل برای نابسامانی اجتماعی است که این مردم محروم احساس میکنند.
آیا نبرد سیاسی شما تنها به خاطر شیعیان است که رهبر مذهبی آن به شمار می آیید، یا به خاطر کل کشور لبنان؟
اهتمام فراوان ما به محرومان شیعه، از ایمان ما به خداوند سرچشمه میگیرد؛ زیرا ما معتقدیم ایمان به خدا اگر به دوست داشتن محرومان معنا نشود، درست نیست. ممکن نیست کشور با وجود بیعدالتی اجتماعی پایدار بماند. از زمان جنگ دوم جهانی، نظام 63 کشور در اثر اوضاع اجتماعی و به دنبال شکست دموکراسی، به نظام دیکتاتوری تبدیل شده است. اینجاست که پاسخ سؤال شما روشن میشود: برای من، شیعه و غیرشیعه فرقی ندارند. محرومان همگی محروم هستند و با یکدیگر برادرند.
از سوی دیگر، به خودم اجازه میدهم به این نکته اشاره کنم که من به همراه 150 هزار مبارز لبنانی، برای آنکه در لبنان یک نفر محروم، از شیعه و غیرشیعه باقی نماند، مبارزه میکنم. جنش ما جنبشی انسانی و ملی است که آغوش خود را به روی هر جنبش دیگری در دنیا که همین رویکرد را داشته باشد، باز میکند.
اضافه میکنم که بیشتر فرهیختگان لبنانی از جنبش ما اعلام حمایت کردهاند و 191 فرهیخت?