خود را صرف خدمت به شیعیان کنم. باشد که بتوانیم از این راه، بخشی از وظیفۀ خدمتگزاری و وفاداری و قدرشناسی را نسبت به این موضع و اقدام شریف ادا کنیم.

این اجماع که برای نخستین بار رخ می‌دهد، به یاری خداوند، سرآغاز تکوین مجدد شیعیان لبنان و سرآغاز ساختن دوبارۀ لبنان خواهد بود. همان‌طور که گفتم، شیعیان نقش مهمی در شکل‌گیری این کشور باعظمت و افتخارات و فرهنگ و تاریخ و تمدن آن داشته‌اند.»

امام صدر، پس از امضای صورت‌جلسه در ساعت شش و بیست دقیقۀ عصر، پایان جلسه را اعلام کرد.

امام تریبون را ترک کرد و حاضران هجوم آوردند تا او را در آغوش بگیرند و به او تبریک بگویند. آقایان صبری حماده و وزیر، حماده و عادل عسیران، پیشاپیش جمعیت بودند. امام در میان تشویق شدید حاضران به سمت چپ سالن، که بیش از صد نفر از علما و روحانیان در آنجا نشسته بودند، رفت و آنان نیز امام را در آغوش گرفتند.

امام خواست از در اصلی سالن خارج شود، ولی جمعیتی که سالن را احاطه کرده بودند و تعداد آنان ده هزار نفر برآورد شد، راه خروج را بسته بودند و از این رو، امام و برخی از اعضا ناگزیر شدند تا از در فرعی که به طبقۀ بالا می‌رسید، خارج شوند.

پس از نیم ساعت، امام صدر وارد یکی از سالن‌های بزرگ شد که بسیاری از علما و سیاستمداران شیعه و اعضای مجمع عمومی در آن منتظر او بودند. امام یک یک آنان را در آغوش گرفت، ازجمله روحانیان مخالف و نمایندگان طرف‌دار کامل اسعد را و در رأس آنان، آقای دکروب که تأکید داشت تا به امام تبریک بگوید.

گفتنی است، دبیرخانۀ مجلس اعلای شیعیان، بیانیۀ زیر را صادر کرد: «شیعیان و توده‌های جنبش محرومان لبنان، از روز دوشنبه 31/3/1975 تا عصر روز شنبه 5/4/1975 در مقر مجلس اعلای شیعیان، تجدید بیعت با امام موسی صدر و تمدید ریاست ایشان را جشن می‌گیرند و از ساعت نه صبح تا یک و از ساعت پنج تا هشت عصر، پذیرای شرکت‌کنندگان در شادی این پیروزی هستند. حضرت امام از پذیرفتن افراد مسلح عذرخواهی کرده است.»