آقای صبری حماده، رئیس سابق پارلمان، نخستین کسی بود که صحبت کرد و خواستار آن شد که مستقیماً دربارۀ اصلاح مواد رأیگیری شود، زیرا روشن است که همۀ اعضا اتفاقنظر دارند و هیچکس نمیخواهد در این زمینه بحث و مناقشه کند.
امام صدر پاسخ داد: «کسانی که خواهان صحبت کردن هستند، بسیارند و در رأس آنان، آقای حماده است. ایشان طی روزهای گذشته، تلاشهای بسیاری کرده که از ذکر آنها بینیازیم؛ همچنانکه در ابتدای تأسیس مجلس نیز خدمات بزرگی به مجلس کردهاند.
این نشست فراگیر که برای نخستین بار در بین شیعیان و با وجود حساسیتها و گلۀ برادران ما برگزار میشود، سرآغاز ساختاری نو برای شیعه و سرآغاز ساختاری نو برای لبنان بزرگ است که شیعیان نقش بسیاری در شکلگیری و عزتمندی آن و سهم بزرگی در قوام فرهنگ و تمدن آن داشتهاند. وقتی ما ساخته شویم، لبنان ساخته میشود و وقتی ما نباشیم، لبنان نیز وضع خوبی نخواهد داشت.
شیعیان هستند که از مرزهای لبنان پاسداری میکنند. شیعیان هستند که در خاک این کشور کشاورزی میکنند. لبنانیان مقیم خارج که این کشور را بینیاز کردهاند، شیعیان هستند. عظمت و فرهنگ و تمدن لبنان، همه تا حد فراوانی وامدار تاریخ علمای جبل عامل و بقاع و شهرهای میان این دوست.
آینده از آن شیعیان و فرزندان آن است. این ساختار متکامل، ما را بر آن میدارد تا صفحهای نو در تاریخ خود بگشاییم.»
همۀ اعضای حاضر مجمع عمومی یکصدا و بلند فریاد زدند که خواستار رأیگیری درمورد مصوبه هستند.
امام منتظر ماند تا کسی درخواست بحث و مناقشه دربارۀ مصوبه کند، ولی هیچکس درخواستی نکرد و اعضا بر رأیگیری پافشاری کردند.
در این هنگام امام به خواستۀ اعضا عمل کرد و مصوبۀ دو هیئت شرعی و اجرایی را که متن آن در بالا آمد، به رأی گذاشت و گفت: «کسانی که این مصوبه را تأیید میکنند، بایستند و دست خود را بالا ببرند.» پس همۀ اعضای هیئت عمومی بدون استثنا ایستادند و دست خود را به نشانۀ موافقت با مصوبه بالا بردند و یکصدا فریاد زدند: «با این مصوبه موافقیم» پس از آن فریادهای «الله اکبر» بلند شد.
در اینجا امام اعلام کرد: «مجمع عمومی به اتفاق آرا، با تصمیم دو هیئت شرعی و اجرایی در تاریخ 25/11/1974 که متن آن در این جلسه خوانده شد، موافقت کرد.»
صدای کف زدن شدید همۀ اعضای مجمع عمومی در سالن طنینانداز شد. امام صدر از پشت تریبون گفت: «سپاس خدایی را ...»، ولی صدای شلیکهای پیدرپی نگذاشت که امام سخن خود را کامل کند. تیراندازی حدود پنج دقیقه ادامه یافت و در این فاصله امام تلاش کرد که افراد مسلح را از تیراندازی باز دارد. سپس گفت: «سپاس خدایی را که حقایق را روشن کرد...» دوباره صدای کف زدن شدید طنینانداز شد. پس از آن، امام به سخنان خود ادامه داد:
«الحمد لله رب العالمین
برادران عزیز!
دست زدن واقعی، وحدت کلمۀ ماست، برآورده شدن مطالبات ماست، حرکت دستهجمعی در یک مسیر است. من با شما و با خداوند متعال عهد میبندم که، بدون آنکه دچار انحراف و فساد شوم، همۀ همت