شوقی الامین، شیخ عبدالامیر صفی الدین، شیخ حسن دبوق و از کارمندان نیز، رضا الدهینی و مهدی صادق، از راه رسیدند.
آقای حماده که با حالتی آشفته و هیجان زده وارد شده بود، گفت: «کار حقیقی خدمت کردن به شیعیان است، نه مسائل حاشیه ای.»
اوّل. شروع جلسه:
امام موسی صدر وارد سالن شد. اعضای مجمع عمومی که گرد هم جمع بودند، همگی برخاستند و شروع به کف زدن و شعار دادن کردند. امام پشت تریبون رفت و شروع جلسه را اعلام کرد.
اعضای مجمع عمومی مجلس اعلای شیعیان لبنان به وسیلۀ نامه و تلگراف شخصی و با نصب اطلاعیه در مجلس اعلای شیعیان در حازمیه و دارالفتوای عالی جعفری در محلۀ بئرحسن و همچنین با اطلاعرسانی در روزنامهها و بهویژه در روزنامههای
| المحرر | شمارۀ 3708 | مورخ 20/3/1975 |
| الحیاة | شمارۀ 9180 | مورخ 20/3/1975 |
| السفیر | شمارۀ 354 | مورخ 20/3/1975 |
| الأنوار | شمارۀ 5159 | مورخ 20/3/1975 |
| لسان الحال | شمارۀ 23074 | مورخ 21/3/1975 |
| النهار | شمارۀ 12427 | مورخ 22/3/1975 |
برای شرکت در نشست مجمع مزبور در ساعت چهار بعدازظهر شنبه 29/3/1975، به حضور در مقر مجلس در حازمیه دعوت شده بودند. این نشست برای بررسی تصمیم دو هیئت شرعی و اجرایی درمورد اصلاح مواد 12 و 15 و 19 قانون ساماندهی امور شیعیان لبنان برگزار شده است.
مجمع عمومی مجلس، نشست خود را در زمان و مکان مقرّر برگزار کرد و پس از تلاوت آیاتی از قرآن کریم با صدای شیخ اسماعیل بغدادی، امام صدر سخنرانی کرد.
بسم الله الرحمن الرحیم
برادران عزیز و ارجمند! اعیاد مبارک میلاد پیامبر، عید هجرت، عید پاک و عید تبشیر را به همۀ لبنانیان و به همۀ مسلمانان و مسیحیان جهان تبریک میگوییم و درگذشت رهبر مجاهد، ملک فیصل را نیز تسلیت عرض میکنیم و در آغاز این مراسم، برای او فاتحهای میخوانیم.
به شما خوشامد میگویم، همانگونه که یکی از اعضای خانواده حق دارد به دیگر اعضای آن خوشامد بگوید. من نسبت به این خانه از شما سزاوارتر نیستم. سخن خودم را از همانجایی که در جلسۀ قبل، در 13 سپتامبر 1974، به آن رسیدیم، آغاز میکنم. توافق کردیم و در مقابل یکدیگر پیمان بستیم و خدا را بر این پیمان گواه گرفتیم و بر این اساس، از یکدیگر جدا شدیم.
اکنون سخنان پایانی خود را در آن روز یادآوری میکنم:
ما جنبش را به این شکل آغاز کردیم، چراکه به خدا ایمان داریم و بر این باوریم که هرکس به امور محرومان اهتمام نورزد، کافر و بلکه بنا بر نص قرآن، تکذیبکنندۀ دین است؛
چراکه ما به لبنان، این میهن سربلند، ایمان داریم و معتقدیم که پاسداری از آن و جلوگیری از بحران و وخامت اوضاع در آن بر ما واجب است و میدانیم که در روزگار ما ستمگری و دستهبندی مردم، کشورهای بسیاری را نابود کرده است و ما
