کرده‌ایم. ما باید حقیقت را در برابر چشمان آن‌ها قرار دهیم و درست در این دوره از آن‌ها انتقاد کنیم.

در گذشته، وقتی حقیقت را می‌گفتم، از زمین و آسمان تعریف و تمجید می‌شنیدم، ولی امروز در نتیجۀ تلاش‌هایی که از داخل برای تضعیف شیعیان و جبهه‌گیری بر ضدّ من صورت می‌گیرد، با معضلات بسیاری روبه‌رو هستم. من همواره به نظام و به قانون پایبند بوده‌ام و کوشیده‌ام آنچه در دل‌های آنان می‌گذرد، بیان کنم، پس چرا به واسطۀ دولت با من مبارزه می‌کنند؟ افرادی که در این مسیر حرکت می‌کنند، به پشتوانۀ حاکمیت حرکت می‌کنند. رئیس دادگاه شرعی، قضات را تهدید و برخی را نیز تطمیع می‌کند و مردم را [بر ضد من] می‌شوراند. همۀ این مبارزه به‌سبب سخن حقی است که بر زبان می‌آورم.

انسان برای کسب آزادی ارزشمندترین دارایی‌های خود را هزینه می‌کند. ما می‌خواهیم مطبوعات و نهادهای لبنان پیشرو باشند. می‌خواهیم نقش ما همان نقش درخشان لبنان در سرزمین‌های عربی باشد. ما اصرار داریم که این نقش نقشی پیشرو بماند. اگر ما پیشوا و پیشرو نباشیم، موجودیت ما معنایی ندارد. برای آنکه پیشوا باشیم، باید از پشت خنجر نزنیم و حقیقت را پاس بداریم.

امام ادامه داد: انحصارطلبان و شرکت‌های بین‌المللی و همچنین صهیونیست‌ها، به دنبال پراکنده کردن ما و اعراب هستند و مطبوعات لبنان که تصویری برجسته و روشن از جهان عرب ارائه می‌کنند، باید آزاد باشند و تحمیل یک دیدگاه بر آن‌ها موجب افول و پس‌روی آن‌ها می‌شود. چینی‌ها برای آنکه از رشد پای دختران جلوگیری کنند، کفش‌هایی از آهن برای آن‌ها می‌ساختند. شهروندی که محدود می‌شود، همواره در همان حد محدود باقی می‌ماند. وقتی حکومتی خودرأی و زورگو، نظر و سلطه و فکر خود را بر شهروندان تحمیل می‌کند، آنان نمی‌توانند جز در همان محدوده‌ای که به آنان مجال داده شده، رشد کنند. برای آنکه لبنان بزرگ باشد، مردم آن نیز باید بزرگ باشند. کدام‌یک از ماست که مطبوعات از او انتقاد نکرده باشند؟ این فایدۀ مطبوعات است. ما عظمت لبنان را فدای لغزش‌هایی می‌کنیم که هیچ فرد یا نهادی خالی از آن‌ها نیست.

امام در پایان گفت: برادران عزیز، در این دیدار می‌توانم از زبان محرومان از شما تشکر کنم و بگویم همان‌گونه که شما با ما بودید، اکنون ما با شما هستیم. من از زبان خود و آنان از خداوند می‌خواهم تا به شما توفیق عطا کند و وسایل خدمت به لبنان را برایتان فراهم آورد.

والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته.

مقاله ای از الیاس الدیری در روزنامۀ النهار، با عنوان «پارلمان امام»

«مطبوعات آینۀ افکارعمومی است. از این رو، هر منحرفی انحراف خود را در آن می‌بیند و از دیدن این انحراف، ناراحت می‌شود... آن وقت است که به شما آزار می‌رساند، هرچند که شما شهادتی بحق داده‌اید و هرچند که شما به او برای تصحیح انحراف و اشتباهش کمک کرده‌اید.»

این بخشی از سخنان امام موسی صدر در خطاب با میهمانان روزنامه‌نگارش است، میهمانانی که امام سخن خود با آنان را به نام محرومان و مظلومان آغاز کرد که به گفتۀ او، این میهمانان نیز به جرگۀ آنان پیوسته‌اند.

و با اینکه ریاست کامل اسعد بر پارلمان