منحرف شده‌‌ام. کسانی پیرو علی‌بن‌ابی‌طالب‌(ع) و حسین‌بن‌علی‌(ع) هستند که در به کارگیری اسلحه مهارت داشته باشند و در راه خدا بجنگند، چراکه اسلام مجموعه‌ای یک‌پارچه است که هیچ جزئی را نمی‌‌توان از آن جدا کرد. اسلام نماز و جهاد و دفاع و روزه و حج و امر به معروف و نهی از منکر دارد. این‌ها از یکدیگر جدا نمی‌‌شوند. اسلام واحد و یک‌پارچه است. این وظیفۀ هر شهروند است. . . من این سخن را از زبان امام حسین‌(ع) می‌‌گویم و امیدوارم صادقانه بگویم. خطاب به جوانان و کسانی که می‌‌توانند جوانان را تمرین نظامی دهند و آنان را برای تشکیل مقاومت لبنانی آماده کنند، می‌‌گویم: چرا پیش از آنکه از سرزمین خود رانده شویم و پیش از آنکه همانند تجربۀ فلسطین که سال‌هاست شاهد آنیم، مجبور شویم سال‌ها در اردوگاه‌ها زندگی کنیم و بعد از آن تفنگ به دست بگیریم و به کشور خود بازگردیم، چرا پیش از آنکه فرصت از دست برود چاره‌‌ای نمی‌‌اندیشیم؟ بر هر جوانی همان‌گونه که واجب است نماز بخواند، واجب است آموزش ببیند و اسلحه به دست بگیرد و برای تشکیل مقاومت لبنان آماده شود تا به دشمن درس عبرت بدهد، همان‌گونه که مقاومت فلسطین به او درس عبرت داد. آیا می‌‌میریم؟ آیا اگر یکی از آنان کشته شود، ده نفر از ما را می‌‌کشند؟ ما آماده‌‌ایم. امام حسین‌(ع) و یارانش 70 نفر بودند،72 نفر بودند. ولی همۀ نیروهای دنیا بر ضد او بسیج شده‌‌ بودند. این است معنای حسین. او می‌‌دانست که کشته می‌‌شود.

دفاع از میهن تنها وظیفۀ دولت نیست. اگر مقامات سیاسـی در دوره‌‌ای کوتاهی و صحنه را خالی کنند -که امیدوارم این وضع را ادامه ندهند- این بدان معنا نیست که ملت نباید مسئولیت خود را بر دوش بگیرد. بدان معنا نیست که ملت به وظیفۀ خود عمل نکند. وظیفۀ ما ایستادگی است. وظیفۀ ما مبارزه است. وظیفۀ ما دفاع کردن است. معنای سوگواری برای امام حسین‌(ع) این است، نه اینکه گریه کنیم و سپس با خیالی آسوده از مراسم بیرون برویم و بگوییم الحمدلله وظیفۀ خود را انجام دادیم و چند قطره اشک برای امام حسین‌(ع) ریختیم. امام حسین‌(ع) نیازی به این اشک‌ها ندارد. این را بدانید. گریه بر امام حسین‌(ع) برای آن است که حسین را به یاد ما بیاورد تا موضع او و قهرمانی‌‌های او را دریابیم و از او پیروی کنیم. مقتل‌خوانی برای آن است که عواطف ما را برانگیزد تا در کنار عقل خود و در برابر دشمن بایستیم و با ستمگران مبارزه کنیم. اگر تنها به گریه و زاری بپردازیم مثل آن است که کنار در ایستاده‌‌ایم و وارد محراب نشده‌‌ایم.

برادران عزیز، معنای حرکت امام حسین‌(ع) و گرامیداشت یاد امام حسین‌(ع) این است که ما همچون امام حسین‌(ع) زندگی با ستمگران را ننگ بدانیم: وَ إنِّی لا أرَی المَوتَ إلّا سَعادَۀً وَ الحَیاۀَ مَعَ الظّالِمینَ إلّا بَرَماً. (به خدا سوگند که مرگ را جز سعادت و زندگی با ستم پیشگان را جز ملالت نمی دانم.) امام حسین‌(ع) زندگی کردن با ستمگران را برنمی‌‌تابد. او تحمل نمی‌‌کند که در کنار ستمگر بایستد. با ستمگر می‌‌جنگد حتی اگر کشته شود. منظور از ستمگر کیست؟ هر ستمگری که باشد: چه اسرائیل، چه ستمگر داخلی. هرکس که حقوق تو را پایمال کند ستمگر است، هرچند دولت باشد. کسی که تو را از حقوق خود محروم می‌‌کند ستمگر است، هرچند حاکم باشد. کسی که فرصت زندگی را از تو می‌‌گیرد ستمگر است، در هر منصبی که می‌‌خواهد باشد. امام حسین‌(ع) نمی‌‌پذیرد که تو با او سازش کنی.