عَلَى طَعَامِ الْمِسْکِینِ.﴾ [22]

به خدا سوگند آنـانی کـه از روحانیان مـی‌‌خواهنـد عمامـه و مسجدهایشان را حفظ کنند و از حد آن فراتر نروند، بازماندۀ همان کسانی هستند که در اروپا توطئه چیدند و مردم را بیرون راندند. همان‌ها که پروردگار خود را در کلیساها و در مساجد محبوس کردند و خواستند تا میدان برای آنان خالی بماند تا به طغیان و ستمگری و بازی با مصالح مردم بپردازند. نه، خدا هم در مسجد است، هم در بازار و هم در میدان جنگ. مردان خدا، بندگان خدا و مؤمنان به خدا نیز باید به همۀ این امور اهتمام ورزند: هرکسی بنابر تخصص و شایستگی خود.

من حسینی را که کشته شده است تا من گریه کنم نمی‌‌شناسم. چرا من برای امام حسین(ع) گریه می‌کنم؟ من برای امام حسین(ع) گریه می‌‌کنم تا او را به یاد داشته باشم و به یاد داشته باشم که او در برابر دنیایی از قدرت ایستاد؛ دنیایی که همگی دست به دست هم داده و از هر سو او را احاطه کرده بودند و او به‌تنهایی به میدان می‌‌رفت و به گفتۀ کسی که صحنۀ جنگ را نقل می‌‌کند: «به خدا سوگند مردی را ندیدم که خویشان او کشته شده باشند، ولی چنین شجاعانه مبارزه کند.» بنابراین، من نمی‌‌توانم مراسم عزاداری امام حسین‌(ع) را از تلاش برای حمایت مجاهدان در مرزها جدا بدانم. من نمی‌‌توانم سوگواری برای امام حسین‌(ع) را درک کنم مگر آنکه بتواند قهرمانانی را تربیت کند؛ کسانی را تربیت کند که در برابر ستمگر بایستند و در برابر حاکم ستمگر سخن حق را بگویند. این است معنای حسین و معنای عزاداری برای امام حسین‌(ع).

اسرائیل بر ضد ما توطئه‌‌چینی می‌‌کند و می‌‌کوشـد تـا میان مـا تفرقه ایجاد کند و ما نه گرد هم می‌‌آییم و نه صحبت می‌‌کنیم. تنها در مجالس می‌‌نشینیم و حزنی تشریفاتی به خود می‌‌گیریم و سپس به فکر برنامه‌‌ریزی و گردهم‌‌آیی و دعوت می‌‌افتیم. گرد هم آمدن ما به سال‌ها زمان نیاز دارد و در این بین فرصت از دست می‌‌رود و سرزمین‌‌ها به اشغال درمی‌‌آید. پیش از کفرشوبا مناطقی دیگر از لبنان اشغال شده بود. شش سال پیش اعلام کردم که حدود 7 هزار متر از خاک میس‌الجبل و عدیسه اشغال شده است. نیروهای اسرائیلی خاک لبنان را در برخی مناطق گرفته‌‌اند و در آن جاده و مراکز و پاسگاه‌های نظامی ایجاد کرده‌‌اند.

در بلندی‌‌های جبل‌الشیخ از خاک لبنان نیروهای اسرائیلی جاده‌‌های بسیاری احداث کرده‌اند، همان جاده‌‌هایی که ارتباط مردم شبعا را با سوریه قطع کرده است. مردم شبعا از راه بازرگانی با سوریه زندگی می‌‌کردند. اکنون مزارع آنان را گرفته‌‌اند و راه‌های آنان را بسته‌‌اند و مردم عزیز و بزرگوار شبعا در فقر و سختی و گرسنگی و محنت به سر می‌‌برند، در حالی که آنان انسان‌های مهمان‌‌نوازی هستند و درِ خانه‌‌هایشان [به روی مهمان] باز است. کی می‌‌خواهیم آنان را درک کنیم؟ وقتی مصیبت بر سر خودمان فرود آمد؟ وقتی خود آواره شدیم؟ فکر نمی‌‌کنم امام حسین‌(ع) چنین وضعی را بپذیرد.

برادران عزیز، من معتقدم وظیفۀ هر انسانی در لبنان این است که خود را آماده کند و آموزش نظامی ببیند، چه دولت بخواهد یا نخواهد. بله، باید مثل علی‌بن‌ابی‌طالب‌(ع) مسلح شویم. اگر من نمی‌‌توانم اسلحه به دست بگیرم، این برای من عیب است و من کوتاهی کرده‌‌ام و از خط امام علی‌(ع)