پاسخ به سخنرانی امام صدر در جبشیت (نبطیه) نیز، بدان سبب که با اصول و قواعد علمی سازگار نبود، شگفتی همگان را برانگیخت.
ثالثاً، تشکیک در توانایی شرکت لیطانی برای اجرای طرح، ناشی از وجود شک در شایستگی کارشناسان و مهندسان نبود، بلکه ناشی از دخالت سیاستمداران بود که آقای کمال خوری بارها و بارها به آن اعتراف کرده است.
برای روشن شدن این مسئله، اظهارات دکتر سلیم مقصود، نایب رئیس هیئت کمیسیون کمیتۀ پارلمانی مشاغل و تلگراف ایشان به وزیر منابع و اظهارات دکتر مصطفی نعمه در استعفانامه و همچنین اظهارات آقای شکری شماس، مدیر فنی پیشین را در استعفانامۀ خود، به هموطنان یادآوری میکنیم.
رابعاً، گواه پایداری و شکیبایی و وفاداری ملی مردم جنوب، این است که آنان در برابر صرف 400 میلیون لیره و سپری شدن بیست سال و کوتاهی و بیاعتنایی نسبت به واقعیتهای تلخ زندگی آنان و منافع حیاتیشان و مسائل و شعارهای عجیبی که هر روز مطرح میشود، بردباری ورزیدهاند.
خامساً، ما با وجود خوشبینی و احترامی که برای کارشناسان شرکت لیطانی و بهویژه، مدیر کل آن قایلیم. خطاب به آقای کمال خوری و همۀ مسئولان تأکید میکنیم که صبر و حوصله تمام شده است و هرگونه تأخیر یا بازی جدید درمورد این طرح، بازی با آتش است و از نظر میهن و هموطنان و تاریخ، خیانت ملی نابخشودنی به شمار میآید.»
3/1/1975
الف. امام صدر با یاسر عرفات دیدار کرد. پس از این دیدار که شیخ محمد یعقوب نیز در آن حضور داشت، امام صدر اعلام کرد که در این دیدار دربارۀ اوضاع جاری و ازجمله تجاوزهای پیدرپی اسرائیل به جنوب لبنان و بهویژه، نبطیه و طیبه بحث و گفتوگو شد. ایشان گفت: «جوانان در طیبه ساعتی با نیروهای تجاوزگر مقابله کردند، تا اینکه مهمات آنان تمام شد و به شهادت رسیدند.»
در این دیدار دربارۀ دور کردن مراکز و دفترهای مقاومت فلسطین از مناطق مسکونی و فشار بر دولت لبنان برای عمل به مسئولیتهای خود، بحث شد و رهبران مقاومت تأکید کردند که طرح انتقال دفترها طبق نقشهای سری اجرا خواهد شد. امام صدر، شیخ محمود فرحات، مدیرکل مجلس را نزد بزرگان نبطیه فرستاد تا آنان را از نتیجۀ این دیدار آگاه کند.
3/1/1975
ب. فرید سرحال، نمایندۀ پارلمان، امام صدر را برای رهبری «انقلاب سفید» نامزد کرد. این انقلاب بر ضد هرگونه کجروی و برای اصلاح اوضاع نارضایتبخش و از بین بردن موانع بر سر راه حرکت اصلاحطلبانه است. دکتر سرحال گفت: «تا زمانی که ذهنیت سیاسی و نگرش خود را دربارۀ حل مسائل و مشکلات تا حد زیادی تغییر ندهیم، اوضاع ما بدتر و بدتر خواهد شد. برای این منظور لازم است گروههایی داشته باشیم که از شجاعت و بیباکی بیبهره نباشند و پشتوانۀ مردمی داشته باشند و برای برداشتن چنین گامی کاملاً مورد اعتماد باشند. اگر واقعاً خواهان پیشرفت و تحول در همۀ زمینهها هستیم، گریزی از داشتن چنین گروههایی نیست.»