موضوع: گفت‌وگوی مطبوعاتی- دولت قصد ندارد جنوب را از خطر اسرائیل نجات دهد.

مکان و تاریخ: مجلس اعلای شیعیان.

مناسبت: موافقت نکردن دولت با مطالبات امام صدر با وجود تهدید وزیران شیعه به استعفا از کابینه.

گزیده‌ای از متن

امام صدر گفت: «با مشاهده تصویر ساده‌ای از خیابانِ حد فاصل حازمیه تا میدان فرودگاه می‌توان به نوع ذهنیت و نگاهِ حاکم بر دولت پی برد. وی توضیح داد که سرتاسر این خیابان لامپ روشنایی دارد، به استثنای آن بخشی که از منطقه غبیری می‌گذرد.» ایشان افزود: «این بی‌توجهی در مناطق حی‌السلم، برج‌البراجنه، برج حمود و کرنتینا نیز عمدی به نظر می‌رسد و همین امر، کینه گروهی از هم‌وطنان را به دولت بیشتر می‌کند، زیرا احساس می‌کنند که در برخورد با آن‌ها و دیگر گروه‌های لبنانی تبعیض آشکاری وجود دارد.

از آنجا که درخواست و تقاضا دیگر سودی ندارد و ناامیدی به آخرین حد خود رسیده و دولت قصد آن ندارد که با جنوب عادلانه برخورد کند و آن را از محرومیت و بی‌توجهی و عقب‌ماندگی و از خطر اسرائیل که در کمین آن است، نجات دهد، در برابر مردم جنوب تنها یک راه باقی مانده است: به کار‌گیری خشونت برای دفاع از موجودیت و سرزمین و رزق‌و‌روزی و آینده فرزندانشان.»

این بود خلاصه آنچه امام موسی صدر، رئیس مجلس اعلای شیعیان، درباره نتیجه‌ای که به آن رسیده است، بیان کرد.

امام صدر با اینکه بر ضرورت آغاز حرکت با روش‌های سلبی تأکید می‌کند، ترجیح می‌دهد که وارد جزئیات آنچه در آینده انجام خواهد داد، نشود تا کارآمدی و امکان اجرای آن اقدامات حفظ شود. افزون بر آنکه عمل کردن سودمندتر از حرف زدن است، به‌ویژه پس از آنکه حرف زدن درباره جنوب و اوضاع نابسامان آن، دیگر هیچ معنایی ندارد.

امام صدر مطالب بسیاری درباره رنج و سختی مردم در روستاهای مرزی گفت، به‌ویژه پس از مشاهدات اخیر خود از این مناطق. او ایام عید را بین مردم بردبار جنوب سپری کرد و وقتی بازگشت، تصویر بسیار تاریکی از اوضاع جنوب و آینده مبهمی که در انتظار این منطقه است، ارائه داد.

او در حالی که دلش از درد چاک چاک است، می‌گوید: «آنان همه‌چیز خود را از دست داده‌اند: امنیت، تندرستی، معیشت، امید، و حتی لبخند که از ویژگی‌های انسان بردبار است، از چهره آنان رخت بربسته است. وقتی همه لبنانیان عیدها را جشن می‌گیرند، در جنوب عیدی وجود ندارد. مشکل جنوب از حد عقب‌ماندگی فراتر رفته است، زیرا در لبنان مناطقی عقب‌مانده‌تر از جنوب وجود دارد، مثل عکار و هرمل. اما مشکل واقعی اینجاست که دولت دیگر جنوب را زیر پوشش خود نمی‌گیرد و بدین‌ترتیب، گویا جنوب دیگر بخشی از لبنان نیست.» امام صدر در ادامه هشدار می‌دهد: «مسئولان باید در نظر داشته باشند که نیمی از مردم جنوب در بیروت و