در زمینه استخدامی و آبادانی مناطقی که اکثریت آنها شیعهنشین هستند، احقاق حقوق شیعیان را پیگیری میکرد و سپس، به جنبش مطالبه حقوق همه محرومان تبدیل شد.
این جنبش در جلسه تاریخی دو هیئت شرعی و اجرایی در 22 ژوئن 1973 آغاز به کار و سند مشهور خود را تدوین کرد که بر اساس آن، اکثریت قاطع نمایندگان شیعه متعهد شدند در صورت محقق نشدن مطالبات شیعیان در ظرف چهار ماه از تاریخ رأی اعتماد به کابینه، از سمت خود در دولت استعفا کنند.
روشن بود که اگر این شیوه سیاسی به اجرا درمیآمد، مشکل را فیصله میداد، زیرا دولت در لبنان به صورت مشارکتی تشکیل میشود و هیچ دولتی بدون مشارکت شیعیان تشکیل نمیشود و اگر نمایندگان شیعه از یک دولت سلب اعتماد کنند، آن دولت سقوط خواهد کرد.
این طرح سیاسی به تعویق افتاد و یا به عللی که همه میدانند، متوقف شد. از این رو، برای ما چارهای جز مطالبه از راه فشار، ولو اینکه تا حدی به خشونت بینجامد، باقی نماند. روز عاشورا را آغاز این اقدام قرار دادیم. فوریه 1974 مصادف بود با عاشورای 1393. روز 8 فوریه 1974 در جلسه دیگری گردهم آمدیم و مطالبات خود را به شکل تفصیلی تعیین کردیم که از این قرار بود:
الف. در زمینه استخدام عمومی: با وجود آنکه قانون اساسی لبنان بر عدالت تأکید میکند، شیعیان در حال حاضر از اصل سی منصبی که در مشاغل درجه اول حق آنان است، تنها نوزده منصب را در اختیار دارند. این در حالی است که شیعیان از هرگونه منصب عالی اداری و قضایی محروماند و افزون بر آن، در ارتش و پلیس امنیت نیز بر شیعیان اجحاف شده است، چه رسد به ریاست هریک از شوراهای اداری دولت.
مجلس اعلای شیعیان خواستار آن است که هرچه زودتر، با انتصاب افراد شایسته از شیعیان به یازده منصب از منصبهای درجه اول، انصاف و عدالت درمورد این فرقه محقق شود.
درمورد اهمیت مناصب نیز مجلس دستهبندی فرقهای هموطنان را رد میکند و بر مطالبات مخالفان فرقهای کردن مناصب و ضرورت توزیع آنها میان همه فِرَق بر اساس شایستگیهای آنان، تأکید میکند.
ب. در زمینه دفاع از مرزها: دفاع از مرزهای کشور و تضمین امنیت هموطنان در گوشه و کنار کشور، مهمترین مسئولیت مقامات دولتی است. در این زمینه مجلس به کوتاهی دولت از خصوص مسئله دفاع از جنوب لبنان اعتراض دارد و نمیتواند بهانهها و توجیهات نادرست یا ناکافی را بپذیرد.
ج. در زمینه تابعیت نداشتن برخی هموطنان: هزاران نفر از هموطنان در مناطق بعلبک و هرمل و شمال و دیگر مناطق، شناسنامه لبنانی ندارند و در نتیجه، از همه حقوق شهروندی محروماند. در لبنانی بودن و وفاداری ملی این افراد نمیتوان تردید کرد، ولی وضعیت زندگی و سکونت آنان در مناطق دوردست سبب شده است که آنان بیتابعیت و بلاتکلیف باشند.
د. در زمینه توسعه: مجلس اعلای شیعیان بر ضرورت اجرای طرحهای توسعه در مناطق محروم و عقبمانده از راه قانونگذاری و برنامهریزی و در نظر گرفتن اعتبارات در بودجه عمومی کشور تأکید میکند تا از این راه، سطح مناطق لبنان به یکدیگر نزدیک شود. مجلس در این زمینه، خواهان عمل به موارد زیر است: