هرچند ناظران در تحلیل معمایی به نام موسی صدر، او را به گرایش‌های سیاسی گوناگون متهم می‌کنند، او صدای پرطنینی است که مدت‌هاست لبنان انتظار آن را می‌کشد. او صدایی است که بی‌پروا در دفاع از همه مناطق محروم و همه انسان‌های محروم سخن می‌گوید.

اگر مردم باور داشتند که نمایندگانی که در هرمل و بقاع و جنوب انتخاب کرده‌اند، وظایف خود را انجام می‌دهند، صدای آنان در پارلمان بیروت شنیده می‌شد و در این صورت، دیگر پدیده موسی صدر اوج نمی‌گرفت.

وقتی از واکنش امام در برابر موج تبلیغاتی که همه‌جا همراه اوست و عکس‌های او که تقریباً بر روی هر ماشین و ستون و درختی زده شده است، می‌پرسی، با ناخرسندی شانه‌های خود را بالا می‌برد و فروتنانه پاسخ می‌دهد: «این عکس‌ها فقط نمادی از محبت و احترامی است که طرف‌داران به من دارند.»

صدای کشاورزان بقاع و جنوب که شنیده نمی‌شد، اکنون در جبهه‌ای یک‌پارچه که در شخص امام صدر نمود پیدا کرده، طنین انداخته است و معضلی انقلابی و بحران‌ساز برای دولت به شمار می‌آید. این معضلی است که نمی‌توان از آن پرهیز یا آن را کنترل کرد.