شمونه صورت گرفت، امام صدر ایده تشکیل «ارتش مردمی» را مطرح کرد. این پیشنهاد در پارلمان جنجالی به پا کرد، بهویژه آنکه زمانی مطرح شد که انتقادات درباره نقش ارتش در لبنان افزایش یافته بود. البته، در مقابل، موجی از تحسین را در میان قشرهای مردم لبنان در پی داشت، زیرا مردم دریافتهاند که باید درمورد جنوب و حاکمیت لبنان کاری کنند.
با این حال، امام در توضیح پیشنهاد خود گفت که به تشکیل ارتشی دیگر در کشور دعوت نکرده و تنها به دولت نصیحت کرده است که به ضرورت آموزش کار با اسلحه برای غیرنظامیانِ ساکن در روستاهای جنوبی نزدیک مرز اسرائیل، توجه کند. او تشکیل طرحی به نام «نگهبانان خانه» را تحریکی خطرناک برای اسرائیل نمیداند، زیرا وجود اسلحه در دستان مردم لبنان در شهرهای مرزی تحریککننده دشمن نیست. افزون بر آنکه تجاوزهای اسرائیل ناشی از سیاست خود اسرائیل است، نه وجود افراد مسلح در لبنان، آنگونه که اسرائیل ادعا میکند. حملههای انتقامجویانه اسرائیل، پس از هرگونه هجوم چریکی رخ میدهد و حتی خود رسانههای اسرائیلی نیز به این امر اشاره میکنند. بنابراین، اگر لبنانیان بخواهند اسلحه به دست بگیرند، هیچ ربطی به اسرائیل ندارد.
امام صدر در ادامه نتیجه میگیرد: «همه آنچه من میگویم، این است که ارتش لبنان به مردم در مناطق مرزی آموزش نظامی دهد. دولت به پیشنهاد من عمل نکرد. من نیز نمیتوانم مردم را آموزش دهم، چون کارشناس اسلحه نیستم.»
از زمانی که امام صدر طرح تشکیل ارتش مردمی را ارائه کرده، عده بسیاری از ناظران به جنبش او رنگ چپگرایی زدهاند و این چیزی است که امام به شدت رد میکند و میگوید: «جنوب، برخلاف اعتقاد برخی، چپگرا نیست. این اشتباه غالباً پیش میآید. وقتی در منطقهای محروم، مردمی محروم وجود داشته باشند، به دنبال صدایی میگردند که به فریادرسی آنان بلند شده باشد. وقتی این صدا از نیازهای مردم و مناطق سخن میگوید، حتماً با حمایت روبهرو خواهد شد، فرقی نمیکند که چه گرایش سیاسیای داشته باشد. شاید کسانی که در گذشته این ندا را سر دادهاند، چپگرا بودهاند، ولی آنان تنها به سبب سر دادن این ندا مورد حمایت مردم قرار گرفتهاند، نه به سبب گرایشهای سیاسیشان. به عقیده من، این نکته درمورد ملت فلسطین نیز صدق میکند. اما درمورد خود باید بگویم که رفتارها و فعالیتهای من برخاسته از هماهنگی اعتقادات من با اصول و مبانی اسلام است.»
با وجود این، امام حمایت چپگرایان و یا حتی راستگرایان را از جنبش خود انکار نکرد و گفت: «کاری که من هرگز نخواهم کرد، پذیرفتن افکار آنان است. اگر آنان میخواهند از من حمایت کنند، این به خودشان مربوط است.»
وی افزود: «مشکل جنوب، پیش از هرچیز، سهلانگاری و بیتوجهی دولت است؛ کوتاهی در اجرای طرحهای توسعه که این سرزمین سخت به آنها نیازمند است. این کوتاهی در میان مردم جنوب احساس ناامیدی ایجاد کرده است که خطرناکتر از احساس فراموششدگی در میان آنان است. در حقیقت، دولت وظیفه دارد که در همه عرصهها خواه نظامی یا اقتصادی یا بازسازی، فعال و کارآمد باشد.»
امام صدر در ادامه سخنانش میگوید: «جنوب از مهمترین مناطق لبنان است، زیرا خط فاصل میان کشوری است که قوانین بینالملل را نادیده میگیرد